SINUNDAN KO ANG AKING EMPLEYADO HANGGANG SA KANILANG BAHAY DAHIL PINAGTATAWANAN NG LAHAT ANG KANYANG PUNIT-PUNIT NA BAG. NGUNIT NANG SUMILIP AKO SA KANILANG BINTANA, NADUROG ANG PUSO KO NANG MAKITA KONG KINAKAIN NG TATLO NIYANG ANAK ANG TIRANG PAGKAIN KO MULA SA OPISINA. AT BAGO PA AKO MAKALAPIT UPANG TULUNGAN SILA, ISANG ANONYMOUS TEXT ANG PUMASOK SA CELLPHONE KO NA TULUYANG WUMASAK SA AKING KASAL AT SA BUONG MUNDO KO.
Ang Pinagtatawanang Empleyado
Ako si Gabriel Valderama, tatlumpu’t walong taong gulang at CEO ng isang malaking financial firm sa BGC. Kilala ako bilang isang istriktong boss, ngunit palagi kong sinisigurado na mataas ang pasweldo at benefits ng aking mga tauhan.
Ngunit nitong mga nakaraang buwan, naging usap-usapan sa opisina ang isa sa mga pinakamasipag kong data encoder—si Samuel.
Palaging pinagtatawanan si Samuel ng mga co-workers niya. Paano ba naman, ang suot niyang sapatos ay balot na ng duct tape, ang kanyang uniporme ay kupas na, at ang dala-dala niyang itim na backpack ay punit-punit at tahi-tahi na lamang ng makapal na sinulid.
“Sir, nakakahiya naman po si Samuel. Masyadong dugyot. Bilyun-bilyon ang kinikita ng kumpanya natin tapos mukhang pulubi ang empleyado,” panlalait ni Marcus, ang aking Vice President for HR, habang nagkakape kami isang hapon.
Nagtaka ako. “Hindi ba’t nagtaas tayo ng sweldo at nagbigay ng medical allowances noong nakaraang buwan? Bakit ganyan ang hitsura niya?”
“Ewan ko po doon. Siguro isinusugal lang ang pera niya,” nakangising sagot ni Marcus.
Hindi ako naniwala. Tahimik at napakasipag ni Samuel. Dahil sa matinding kuryosidad, nagdesisyon akong sundan siya pag-uwi niya nang gabing iyon.
Ang Tira-tirang Hapunan
Alas-otso ng gabi. Lulan ng aking sasakyan, palihim kong sinundan si Samuel na naglalakad lamang sa gilid ng kalsada. Nilakad niya ang halos limang kilometro patungo sa isang madilim at maputik na iskwater area sa dulo ng siyudad.
Bumaba ako sa sasakyan at naglakad sa dilim upang hindi niya ako mapansin. Nakita ko siyang pumasok sa isang tagpi-tagping barong-barong na gawa sa yero at lumang plywood.
Dahil sa mga butas ng pader, malinaw kong nakita ang nangyayari sa loob.
Tumakbo palapit sa kanya ang tatlong maliliit na bata—mga nasa edad apat, anim, at walong taong gulang. Pare-parehong buto’t balat at nakasuot ng manipis na damit.
“Papa! Papa! May dala po ba kayong ulam? Gutom na gutom na po kami!” umiiyak na salubong ng bunso.
“Opo, mga anak. May uwi si Papa,” nakangiting sagot ni Samuel, bagamat halatang ubos na ang lakas niya.
Ibinaba ni Samuel ang kanyang punit-punit na bag. Dahan-dahan niya itong binuksan at inilabas ang dalawang maliliit na plastic labo. Nang ilagay niya ito sa lumang plato, nanlaki ang mga mata ko. Parang pinasabugan ng granada ang aking dibdib.
Ang laman ng plastic… ay ang kalahating piraso ng mamahaling Wagyu steak at ang natirang truffle pasta na in-order ko para sa tanghalian ko kanina sa boardroom! Hindi ko ito naubos at inutos kong itapon na sa basurahan!
Kinuha pala ito ni Samuel mula sa basurahan ng pantry, hinugasan ang gilid, at inuwi para may makain ang kanyang mga anak!
“Wow! Ang sarap naman po nito, Papa! Saan niyo po nakuha?” inosenteng tanong ng panganay habang naghahati-hati sila sa maliit na piraso ng karne na tinikman ko lamang kanina.
“Bigay ‘yan ng mabait na boss ni Papa, anak. Kaya kumain na kayo para lumakas kayo,” umiiyak na sagot ni Samuel habang pinapanood silang kumain. Siya mismo ay umiinom lamang ng tubig dahil wala nang natira para sa kanya.
Napaluhod ako sa maputik na kalsada. Humagulgol ako nang tahimik. Diyos ko! Paanong nangyari ito?! Ang kumpanya ko ay kumikita ng bilyun-bilyon! Naglalaan ako ng milyun-milyong budget para sa employee welfare! Bakit nagpapakain ng basura ang empleyado ko sa kanyang mga anak?!
Ang Mensahe ng Kataksilan
Akmang tatayo na sana ako para pumasok sa kubo at tulungan sila, nang biglang mag-vibrate ang cellphone ko.
Isang mensahe mula sa isang Anonymous Number. May kasama itong isang video file.
Nanginginig kong binuksan ang video. At sa isang iglap, ang aking awa ay napalitan ng isang nag-aapoy at nakamamatay na galit. Tila gumuho ang buong mundo at pagkatao ko sa aking napanood.
Sa video, makikita ang loob ng isang luxury hotel room. Sa ibabaw ng kama, walang saplot at masayang naghahalikan ang dalawang taong pinagkakatiwalaan ko. Ang asawa kong si Valerie… at si Marcus, ang aking Vice President for HR!
“Babe, sigurado ka bang hindi maghihinala si Gabriel sa mga nawawalang pondo?” nakangising tanong ni Marcus sa video habang hinahalikan ang leeg ng asawa ko.
“Tanga ‘yung asawa kong ‘yon!” matinis na tawa ni Valerie. “Ako ang may hawak ng payroll at charity funds natin. Lahat ng medical allowance at bonuses na dapat sa mga empleyado, lalo na ‘yung para sa asawa ng Samuel na ‘yon, inilipat ko sa offshore accounts natin! Kawawa nga eh, namatay ‘yung asawa ni Samuel sa ospital kasi hindi natin binigay ‘yung health benefits niya! Hahaha!”
“Perfect. Bukas, itatakas na natin ang 500 million pesos na nakuha natin at iiwan na natin si Gabriel na baon sa utang!” dagdag ni Marcus, bago sila muling naghalikan nang buong kapusukan.
Ang Pagsabog ng Bilyonaryo
Nabitawan ko ang cellphone ko sa putikan.
Ang asawa ko… ang babaeng binigyan ko ng lahat… ninanakaw ang pera ng aking kumpanya at pinabayaan niyang mamatay ang asawa ng aking empleyado at magutom ang mga anak nito?! Ginawa nila akong isang malupit na boss sa paningin ng mga tao nang hindi ko nalalaman!
Kinuha ko muli ang cellphone ko. Hindi na ako umiiyak. Namatay ang lahat ng pagmamahal ko sa asawa ko. Tiningnan ko ang kubo ni Samuel, at tahimik akong nangako ng hustisya.
Tinawagan ko ang hepe ng NBI at ang aking mga personal lawyers.
“I-lockdown ninyo ang lahat ng bank accounts ng kumpanya at ang personal accounts ng asawa kong si Valerie. Ipa-track ang lokasyon ni Marcus,” malamig at nakamamatay kong utos. “Gusto kong magpadala kayo ng SWAT team sa hotel na ibibigay ko sa inyo. May huhulihin tayong dalawang halimaw.”
Ang Araw ng Paniningil
Kinabukasan ng umaga, pumasok ako sa opisina na parang walang nangyari. Ipinatawag ko sina Valerie at Marcus sa aking boardroom para sa isang “emergency meeting”.
Pumasok si Valerie, nakasuot ng mamahaling designer dress at maraming diyamante. “Hi, babe! Anong meron?” malambing niyang bati, sabay halik sa pisngi ko.
Dumating din si Marcus, nakangisi at umaarteng perpektong empleyado. “Good morning, Sir Gabriel.”
“Maupo kayo,” malamig kong utos.
Bago pa sila makapagsalita, bumukas nang malakas ang double doors ng boardroom. Pumasok ang sampung ahente ng NBI na may mga hawak na baril.
Nataranta sina Valerie at Marcus. “B-Babe?! Anong nangyayari rito?! Bakit may mga pulis?!” tili ng asawa ko.
Pinindot ko ang remote. Nag-play sa malaking projector screen ng boardroom ang video ng kanilang kalaswaan at ang pag-amin nila sa pagnanakaw ng pondo ng kumpanya.
Rinig na rinig sa buong floor ang boses nila.
Nalaglag ang panga ni Marcus. Nawala ang lahat ng kulay sa mukha ni Valerie. Nanlaki ang kanilang mga mata at pareho silang nanginig sa matinding terror.
“G-Gabriel… a-AI ‘yan! Peke ‘yan!” umiiyak at nagpapanik na sigaw ni Valerie.
“Peke ba ang 500 million pesos na sinubukan ninyong i-wire transfer papuntang Switzerland kaninang madaling araw na pina-freeze ko?!” bulyaw ko na yumanig sa buong kwarto.
Hinarap ko ang mga ahente ng NBI. “Arestuhin niyo silang dalawa. Corporate Embezzlement, Fraud, Adultery, at sasampahan ko rin kayo ng kasong Homicide dahil sa pagkamatay ng asawa ng empleyado ko nang nakawin ninyo ang medical funds niya!”
“HINDI! Gabriel! Parang awa mo na! Asawa mo ako!” humahagulgol na pagmamakaawa ni Valerie, lumuluhod at pilit na inaabot ang sapatos ko. “M-Mahal kita! Nilandi lang ako ni Marcus!”
“Hayop ka, Valerie! Ikaw ang nagturo sa akin na magnakaw!” ganting sigaw ni Marcus habang pinoposasan at pilit na kinakaladkad ng mga ahente.
“Mabulok kayo sa kulungan,” malamig kong hatol. Wala akong naramdamang awa habang pinapanood silang kinakaladkad palabas ng kumpanya, pinagtatawanan at pinandidirihan ng lahat ng empleyado.
Ang Pagbawi sa Hustisya
Pagkaalis nila, agad kong ipinatawag si Samuel sa aking opisina. Pumasok siya na nakayuko at nanginginig, inaaakalang tatanggalin ko siya sa trabaho.
Lumapit ako at niyakap ko siya nang mahigpit. “Samuel, patawarin mo ako… hindi ko alam ang ginagawa ng asawa ko sa inyo. Patawad at hinayaan kong mamatay ang asawa mo at kumain ng basura ang mga anak mo.”
Umiyak si Samuel sa sobrang gulat.
Mula noong araw na iyon, binago ko ang buhay niya. Ibinigay ko sa kanya ang pwesto ni Marcus bilang Vice President ng HR. Ipinatira ko sila ng kanyang mga anak sa isang malaking bahay, at pinag-aral ko ang mga bata sa pinakamagandang eskwelahan.
Natutunan ko na ang pinakamasamang demonyo ay minsan natutulog sa tabi mo, nagbabalatkayong anghel. Ngunit gaano man kalupit ang mundo, ang hustisya at katotohanan ay laging makakahanap ng daan upang sagipin ang mga inosente at parusahan ang mga sakim.
