TUMAKBO AKO PALAYO SA MADILIM NA PLANO NG AKING MADRASTA—AT SA PAGSAKAY KO SA KOTSE NG ISANG ESTRANGHERO, NAGBAGO ANG BUONG BUHAY KO.
Ako si Clara, dalawampu’t apat na taong gulang. Simula nang mamatay ang aking ama, ang buhay ko ay naging isang bangungot sa ilalim ng pamamahala ng aking madrasta na si Donya Stella. Kinuha niya ang kontrol sa kumpanya ng aking ama, at ako ay itinuring niyang isang pabigat—o mas malala, isang kasangkapan para sa kanyang pansariling ambisyon.
Isang gabi, pinasuot niya ako ng isang marangyang pulang bestida. Sabi niya, may mahalaga kaming business dinner sa isang sikat na hotel. Kailangan daw niya ang presensya ko bilang nag-iisang anak ng tagapagtatag ng kumpanya.
Naniwala ako. Umasa akong baka sa pagkakataong ito, magkakaroon kami ng maayos na relasyon.
Pero pagdating namin sa VIP Floor ng hotel, biglang nagbago ang ihip ng hangin. Huminto si Stella sa tapat ng Room 405. Binuksan niya ang pinto at itinulak ako sa loob.
“Stella! Anong ginagawa mo?!” gulat kong tanong nang mapansin kong hindi ito isang dining room, kundi isang private suite.
Sa loob, nakaupo sa sofa si Mr. Vargas, isang mayaman ngunit may edad nang investor na matagal nang iniiwasan ng ama ko noong nabubuhay pa siya dahil sa masamang reputasyon nito sa negosyo.
“Maging mabait ka kay Mr. Vargas, Clara,” malamig na utos ni Stella mula sa labas ng pinto. “Nakasalalay sa gabing ito ang kinabukasan ng kumpanya. Huwag kang lalabas diyan hangga’t hindi siya pumipirma sa kontrata.”
CLICK.
Narinig ko ang pag-lock ng pinto mula sa labas. Nanlaki ang mga mata ko. Ibinenta niya ako. Ibinenta ng sarili kong madrasta ang dignidad ko para sa isang investment.
Tumayo si Mr. Vargas at ngumiti nang nakakakilabot. “Huwag kang matakot, Clara. Gusto ko lang naman na maging mas… ‘malapit’ tayo bago ko ilabas ang pera ko.”
Nag-panic ako, pero hindi ko hinayaang lamunin ako ng takot. Bago pa siya makalapit, mabilis kong dinampot ang isang mabigat na glass vase mula sa mesa at ibinato ito nang buong lakas sa paanan niya.
CRASH!
Basag ang plorera. Napatigil si Mr. Vargas dahil sa gulat at tumalsik na bubog.
Ginamit ko ang pagkakataong iyon. Tumakbo ako papunta sa balcony ng kwarto. Sa kabutihang palad, konektado ito sa fire escape stairs ng hotel. Hindi ako nag-atubili. Binuksan ko ang pinto ng balcony, tinanggal ang mataas kong heels, at tumakbo pababa ng hagdan nang nakayapak habang bumubuhos ang malakas na ulan.
Nanginginig ako sa lamig at takot. Ang luha ko ay sumasabay sa patak ng ulan. Pagbaba ko sa likod ng hotel, madilim ang eskinita. Wala akong dalang cellphone, walang pera.
Narinig ko ang mga boses ng security guard ni Mr. Vargas na sumisigaw mula sa taas, hinahanap ako.
Kailangan kong makaalis.
Sa pagtakbo ko papunta sa main road, nakita ko ang isang itim na Maybach—isang napakamahal na sasakyan—na nakahinto sa gilid ng kalsada dahil sa red light.
Dala ng desperasyon, binuksan ko ang pinto sa likod at mabilis na pumasok.
“Tulong! Parang awa niyo na, paandarin niyo ang sasakyan! May naghahabol sa akin!” humihikbi kong makaawa, basang-basa ng ulan at nanginginig ang buong katawan.
Nanigas ako nang makita ko ang nasa loob.
Sa kabilang gilid ng upuan, nakaupo ang isang lalaking nakasuot ng madilim na suit. Ang kanyang mga mata ay malamig, matalim, at nagbibigay ng kakaibang awtoridad. Agad na bumunot ng baril ang bodyguard sa driver’s seat at itinutok sa akin.
“Boss, palabasin ko ba?” tanong ng driver.
Tinitigan ako ng lalaki. Tinitigan niya ang nanginginig kong katawan, ang mga paa kong duguan dahil sa pagtakbo nang nakayapak, at ang mga mata kong puno ng takot.
Itinaas niya ang kanyang kamay para pigilan ang driver.
“Drive,” maikling utos niya. Ang boses niya ay malalim at kalmado.
Umarangkada ang sasakyan palayo, saktong paglabas ng mga tauhan ni Mr. Vargas sa kalsada. Ligtas na ako.
Napasandal ako sa upuan at napahagulgol. Kinuha ng lalaki ang kanyang mamahaling coat at ipinatong sa aking mga balikat para hindi ako ginawin.
“S-Salamat…” bulong ko. “Ako nga pala si Clara.”
“Gabriel,” tipid niyang sagot.
Hindi ko alam noong gabing iyon, ngunit ang estrangherong nilapitan ko ay si Gabriel Lorenzo, ang pinakabata at pinakamakapangyarihang bilyonaryo sa bansa. Siya ang CEO ng Lorenzo Empire—ang kumpanyang pinapangarap makatrabaho ni Donya Stella.
Dinala ako ni Gabriel sa kanyang pribadong penthouse. Binigyan niya ako ng malinis na damit, mainit na tsaa, at pinagamot ang mga sugat ko sa paa sa kanyang personal na doktor.
Habang nakaupo kami sa sala, kinuwento ko sa kanya ang lahat. Ang pagtataksil ng madrasta ko, ang pagkawala ng kumpanya ng aking ama, at ang muntikang pagkasira ng buhay ko sa hotel.
Kumuyom ang kamao ni Gabriel ngunit nanatiling kalmado ang kanyang mukha.
“Ang ama mo, si Don Arturo, ay isang mabuting tao,” sabi ni Gabriel habang nakatingin sa labas ng bintana. “Tinulungan niya ang pamilya ko noong nagsisimula pa lang kami. Utang ko sa kanya ang marami.”
Humarap siya sa akin. Ang malamig niyang mga mata ay napalitan ng determinasyon.
“Clara, kinuha nila ang lahat sa’yo. Gusto mo bang bawiin?”
Tinitigan ko siya. Puno ng galit at lakas ang puso ko. “Opo. Gusto kong makuha ulit ang kumpanya ni Papa. Ayokong sirain ni Stella ang pinaghirapan niya.”
Inilahad ni Gabriel ang kanyang kamay. “Kung gayon, tutulungan kita. Mula ngayon, nasa ilalim ka ng proteksyon ko. Walang sinuman ang pwedeng manakit sa’yo.”
ISANG LINGGO ANG NAKALIPAS…
Ginanap ang pinakamalaking Business Gala ng taon. Dumalo si Donya Stella kasama si Mr. Vargas. Tuwang-tuwa si Stella dahil ipinagmamalaki niya sa lahat na malapit na siyang pumirma ng kontrata sa Lorenzo Empire.
“Kapag nakuha ko ang kontrata kay Gabriel Lorenzo, ako na ang reyna ng industriyang ito!” pagyayabang ni Stella sa kanyang mga kaibigan.
Biglang tumahimik ang buong ballroom. Bumukas ang malaking pinto.
Pumasok si Gabriel Lorenzo. Ang lahat ay yumuko at gumilid bilang respeto. Ngunit ang nakakuha ng atensyon ng lahat ay ang babaeng nakakapit sa kanyang braso.
Ako.
Nakasuot ako ng isang eleganteng itim na gown. Nakataas ang aking noo, puno ng kumpiyansa, at walang bakas ng kahinaan.
Nalaglag ang panga ni Donya Stella. Namutla siya na parang nakakita ng multo.
“C-Clara?! Anong ginagawa ng babaeng ‘yan dito?!” pabulong na sigaw ni Stella.
Lumapit kami ni Gabriel sa kanila. Nanginginig si Mr. Vargas nang makita ang malamig na titig ni Gabriel.
“Mr. Lorenzo,” pilit na ngumiti si Stella, sinusubukang magpakalma. “Isang karangalan po na makita kayo. Pero bakit niyo po kasama ang… ang suwail kong anak-anakan?”
Ngumiti si Gabriel, pero hindi umabot sa kanyang mga mata ang ngiti.
“Ang babaeng tinatawag mong suwail, Donya Stella, ay ang bagong Majority Shareholder ng kumpanya mo,” matapang na pahayag ni Gabriel na umalingawngaw sa buong kwarto.
“A-Ano?! Imposible!” sigaw ni Stella.
Naglabas ang assistant ni Gabriel ng mga dokumento.
“Sa loob ng isang linggo, binili ko ang lahat ng shares ng mga investors niyo,” paliwanag ni Gabriel. “At ibinalik ko ang lahat ng ito sa tunay na nagmamay-ari—kay Clara. Simula bukas, tanggal ka na bilang CEO. At ikaw, Mr. Vargas…”
Tumingin si Gabriel kay Mr. Vargas na pinapawisan ng malapot.
“…ipapa-imbestigahan ko ang lahat ng iligal mong transaksyon. Sisiguraduhin kong mabubulok ka sa kulungan.”
Hindi makapagsalita si Stella. Lumuhod siya at umiyak sa harap ng maraming tao, ngunit walang sinuman ang naawa sa kanya. Nakita ng lahat ang tunay na kulay ng isang madrastang gahaman sa pera.
Humarap ako kay Stella.
“Sabi mo noon, wala akong kwenta at pabigat ako,” mahinahon kong sabi. “Salamat, Stella. Dahil sa ginawa mong pagtatapon sa akin sa dilim, nahanap ko ang tunay na liwanag.”
Tinalikuran namin sila. Habang naglalakad kami palabas ng ballroom, hinawakan ni Gabriel ang kamay ko. Hindi na ito isang hawak para protektahan ako, kundi isang hawak na puno ng pagmamahal.
Ang gabing naging desperado ako at pumasok sa kotse ng isang estranghero ay ang gabing natagpuan ko hindi lang ang hustisya para sa pamilya ko, kundi ang lalaking magiging kakampi at pag-ibig ko habambuhay.
