ANG BYAHE NG PANLILINLANG: LIHIM NA NABUNYAG SA HIMPAPAWID
Nang humakbang si Javier Mendoza papasok sa pintuan ng Business Class cabin ng isang marangyang internasyonal na eroplano sa NAIA, kasabay ang kanyang magandang kabit na nakakapit sa kanyang braso, pakiramdam niya ay hawak niya ang buong mundo.
Ginugol niya ang nakalipas na mga buwan upang planuhin ang bakasyong ito nang walang kahit anong butas. Ang bawat kasinungalingan ay hinabi niya nang perpekto. Ang mga oras at petsa ay kalkulado. Ang kwentong ibebenta niya sa kanyang asawa ay handang-handa na, memoryado hanggang sa pinakamaliit na detalye.
Ang alam ng kanyang asawang si Patricia, siya ay pupunta sa isang napakahalagang business convention sa Singapore. Isang nakakabagot na tatlong araw na puno ng meetings, seminars, at pakikipag-usap sa mga kliyente.
Ngunit ang totoo? Papunta siya sa Bali, Indonesia. Kasama ang ibang babae. Hawak niya ang dalawang mamahaling Business Class tickets, handa para sa isang romantikong bakasyon sa isang private villa na pinaniwalaan niyang hinding-hindi mabubunyag.
Ngunit paghakbang niya sa mismong bungad ng eroplano… tumigil ang pag-ikot ng kanyang mundo.
Doon, nakatayo ang isang pamilyar na bulto ng babae.
Si Patricia. Ang kanyang asawa.
Nakatayo siya roon, nakasuot ng napakalinis at plantsadong flight attendant uniform ng flag carrier na eroplanong iyon. Ang kanyang buhok ay nakapusod nang maayos, ang kanyang makeup ay perpekto, at sa kanyang mga labi ay may nakapaskil na isang kalmado, propesyonal, at nakapangingilabot na ngiti.
Bumabati siya sa bawat pasaherong pumapasok, tila ba isa lamang itong napaka-ordinaryong araw sa trabaho.
“Welcome aboard, sir. Welcome aboard, ma’am,” malumanay na bati ni Patricia sa mga naunang pasahero, ang kanyang boses ay parang musika, ngunit para kay Javier, ito ay tunog ng kampana ng kamatayan.
Nanigas si Javier. Bigla siyang huminto sa paglalakad, dahilan upang muntik na siyang mabunggo ng mga pasaherong nasa likuran niya. Sa isang masakit at nakakabinging segundo, hindi siya makagalaw. Hindi siya makapag-isip. Hindi niya magawang kumbinsihin ang sarili na namamalikmata lamang siya.
Totoong tao ito. Totoong si Patricia ito.
“Babe, bakit ka huminto? Nakaharang tayo,” naglalambing na bulong ng kanyang kabit na si Bianca, sabay hila nang bahagya sa braso ni Javier.
Dahan-dahang nag-angat ng tingin si Patricia at nagtama ang kanilang mga mata.
Walang luha sa mga mata ng kanyang asawa. Walang bakas ng gulat. Walang eksena ng pagsisigaw o panunumbat na inaasahan sa isang babaeng nakahuli sa kanyang taksil na asawa. Sa halip, ang mga mata ni Patricia ay nag-uumapaw sa isang malamig at nakakapasong kapangyarihan.
Alam niya. Matagal na niyang alam. At ginamit niya ang kanyang seniority bilang isang Lead Flight Attendant upang ipagpalit ang kanyang schedule sa lipad na ito. Oras-oras, minutong-minuto, plinano ni Patricia ang sandaling ito para salubungin ang asawa niya sa sarili nitong kasinungalingan.
“Good morning, Mr. Mendoza,” bati ni Patricia, malinaw, mabagal, at sinadya ang pagdiin sa apelyido niya. Bumaling ang tingin ni Patricia sa babaeng nakakapit sa braso ni Javier, at hindi nawala ang perpektong ngiti sa kanyang mga labi. “At good morning din sa inyo, ma’am. Seat 2A at 2B? Dito po ang daan papunta sa Business Class cabin.”
Pakiramdam ni Javier ay inalisan siya ng dugo sa katawan. Ang kanyang lalamunan ay natuyo at hindi siya makapagsalita. Nanginginig ang kamay na nakahawak sa kanyang boarding pass.
“Thank you, Miss!” masayang sagot ni Bianca, na walang kaide-ideya na ang babaeng binabati niya ay ang mismong asawa ng lalaking kasama niya. Hinila ni Bianca si Javier papasok.
Habang naglalakad si Javier papalampas kay Patricia, naramdaman niya ang malamig na hangin mula sa pinto ng eroplano. Ngunit mas malamig ang bulong na iniwan ni Patricia nang magkatabi sila ng balikat.
“Enjoy the flight, Javier,” bulong ni Patricia, ang boses ay sapat lang para siya ang makarinig. “Magiging napakahabang byahe nito para sa’yo.”
Nang makaupo si Javier sa kanyang malambot at marangyang upuan, wala siyang naramdamang ginhawa. Ang kaba sa kanyang dibdib ay parang tambol na gustong sumabog. Bawat pagdaan ni Patricia sa aisle upang magsilbi ng welcome drinks sa ibang pasahero, pakiramdam ni Javier ay unti-unti siyang sinasakal.
Nagsalita ang kapitan sa speaker, nag-aanunsyo na isasara na ang mga pinto ng eroplano.
Clunk. Sumara ang pintuan.
Napalunok si Javier. Wala na siyang kawala. Nakulong siya sa isang bakal na tubo sa himpapawid, libu-libong talampakan ang layo sa lupa, kasama ang babaeng pinagtaksilan niya—isang babaeng may hawak ng kanyang pagkain, ng kanyang inumin, at ng kontrol sa buong byaheng ito.
Inisip niya na ang bakasyong ito ay magiging paraiso. Ngunit habang tinitignan niya ang nakangiting mukha ni Patricia na nagtuturo ng safety instructions sa harap, napagtanto ni Javier ang isang nakasisindak na katotohanan:
Ang apat na oras na byaheng ito mula Maynila patungong Bali ay ang magiging simula ng kanyang impyerno.
