ANG HULING GABI NG KANILANG KARANGYAAN: ANG PAGBABALIK NG ISANG PADRE DE PAMILYA
KABANATA 1: Ang Pag-uwi sa Gitna ng Ulan
Pasado alas-diyes na ng gabi. Malakasd ang buhos ng ulan, at ang mga patak nito ay tila mabibigat na bato na humahampas sa salamin ng sasakyan ni Gabriel.
Pagod na pagod si Gabriel. Bilang CEO ng isang malaking kumpanya, ginugol niya ang buong araw sa walang katapusang board meetings at negosasyon upang masiguro ang kinabukasan ng kanyang pamilya. Ngunit sa kabila ng pisikal at mental na pagod, may isang bagay na nagpapangiti sa kanya habang binabaybay ang madilim na kalsada pauwi—ang kanyang asawang si Maya.
Si Maya ang ilaw at puso ng kanyang buhay. Walong buwan na itong buntis sa kanilang panganay. Isang maselan na pagbubuntis dahil na-diagnose si Maya ng severe gestational hypertension—ang pagtaas ng presyon ng dugo na maaaring maging mapanganib para sa ina at sa sanggol. Dahil dito, kinailangan ni Maya ng mahigpit na pag-inom ng kanyang mga gamot sa tamang oras at buong araw na pahinga.
“Malapit na ako, mahal ko,” bulong ni Gabriel sa sarili habang ipinapasok ang sasakyan sa malaking gate ng kanilang mansyon.
Dahil sa kanyang pagiging abala, pinakiusapan niya ang kanyang sariling ina, si Doña Carmela, at ang kanyang nakababatang kapatid na si Beatrice, na pansamantalang tumira sa kanilang mansyon upang bantayan at alagaan si Maya habang nasa trabaho siya. Inisip ni Gabriel na mas magiging ligtas si Maya kung may mga kasama ito sa bahay.
Ngunit ang akala niyang proteksyon ay isa palang matinding pagkakamali.
KABANATA 2: Ang Malamig na Kusina at Ang Mainit na Sala
Pagkabukas ni Gabriel ng malaking mahogany door ng kanilang bahay, s sinalubong siya ng malakas na tawanan at ingay ng telebisyon mula sa sala.
Nang silipin niya ito, nakita niya ang kanyang inang si Doña Carmela at kapatid na si Beatrice na nakaupo sa mamahaling Italian leather sofa. May hawak silang mga baso ng imported na wine, kumakain ng mga prutas at mamahaling tsokolate, at tumatawa nang malakas habang nanonood ng isang pelikula. Napuno ang sala ng kanilang mga pinagbalatan at mga maruruming platito.
“Oh, Kuya! Nandiyan ka na pala,” bati ni Beatrice nang hindi man lang inaalis ang tingin sa TV. “Kumain ka na ba? May natira pang pagkain diyan na pina-deliver namin kanina.”
Hindi sumagot si Gabriel. Hinanap ng kanyang mga mata si Maya. Wala ang asawa niya sa sala. Wala rin ito sa hagdanan.
“Nasaan si Maya?” seryosong tanong ni Gabriel, nagsisimula nang makaramdam ng kaba. “Natutulog na ba siya sa kwarto?”
Umirap si Doña Carmela. “Naku, Gabriel. Wag mo ngang masyadong ini-spoiled ‘yang asawa mo. Andun siya sa kusina. Nililinis ang mga pinagkainan namin. Mabuti nga’t gumagalaw-galaw siya para hindi siya maging tamad.”
Nanlaki ang mga mata ni Gabriel. Nasa kusina? Nililinis ang pinagkainan nila?
Mabilis siyang naglakad patungo sa kusina, at doon… gumuho ang kanyang mundo.
Nakatayo si Maya sa harap ng lababo. Ang kanyang maliit at mahinang katawan ay pilit na binubuhat ang bigat ng walong-buwang tiyan. Nakayuko siya, hirap na hirap sa paghinga, at ang isang kamay niya ay nakahawak sa kanyang mabigat na sinapupunan habang ang isa ay pilit na nagkuskos ng mga malalaking kaldero at plato na iniwan ng kanyang pamilya.
Ngunit ang pinakamasakit sa lahat ay ang itsura ni Maya. Namumutla siya. Basang-basa ng malamig na pawis ang kanyang mukha at leeg. Nanginginig ang kanyang mga binti, at kapansin-pansin ang matinding pamamaga ng kanyang mga paa na halos hindi na magkasya sa kanyang tsinelas.
Umiiyak siya nang walang tunog. Ang mga patak ng kanyang luha ay humahalo sa tubig mula sa gripo.
“Maya!”
Mabilis na tumakbo si Gabriel at inalalayan ang asawa bago pa man ito bumagsak. Nang mahawakan niya si Maya, naramdaman niya kung gaano kalamig ang balat nito.
“Gab…” garalgal at mahinang boses ni Maya. “G-Gab… ang sakit ng batok ko… nahihilo ako…”
“Diyos ko, Maya! Bakit ka naghuhugas ng pinggan?! Diba sabi ko sa’yo magpahinga ka lang sa kama?!” Puno ng takot at pag-aalala ang boses ni Gabriel. Inalis niya ang hawak nitong espongha at maingat na binuhat ang asawa papunta sa silya sa kusina.
“S-Sinabi ko sa kanila… masama ang pakiramdam ko,” humihikbing sagot ni Maya, hirap sa paghinga. “Pero nagalit si Mama. Pabigat daw ako. K-Kailangan ko raw matutong pagsilbihan ang pamilya mo…”
Napakuyom ang mga kamao ni Gabriel hanggang sa pumuti ang kanyang mga buko. Ang galit ay nagsimulang kumulo sa kanyang mga ugat.
“Yung gamot mo,” natatarantang sabi ni Gabriel. “Oras na para inumin mo ang maintenance mo para sa blood pressure. Hintayin mo ako rito, kukunin ko sa kwarto.”
Umiling si Maya. Lalo siyang umiyak at hinawakan nang mahigpit ang kamay ni Gabriel.
“G-Gab… wala na ‘yung gamot ko.”
“Anong wala? Kakabili ko lang ng dalawang kahon kahapon!”
“Itinapon nila…” nanginginig na bulong ni Maya. “Itinapon ni Beatrice kaninang hapon. Naaamoy daw niya, nakakasuka raw. Nung nagmakaawa akong kunin sa basurahan… pinalabas nila ang basurero at ipinatapon nang tuluyan. G-Gab… ang sakit talaga ng ulo ko. Ang baby natin…”
KABANATA 3: Ang Pagsabog ng Yelo at Apoy
Sa sandaling marinig ni Gabriel ang mga salitang iyon, tila tumigil ang oras. Ang galit na nararamdaman niya ay hindi na mainit at sumasabog; ito ay naging malamig. Isang nagyeyelong galit na walang awa, walang simpatiya, at walang pagbabalik.
Maaaring patawarin ni Gabriel ang panlalait nila sa kanya noon. Maaari siyang magbulag-bulagan sa kanilang mga bisyo dahil pamilya niya ang mga ito. Ngunit ang paglaruan ang buhay ng kanyang asawa at ng kanyang hindi pa isinisilang na anak?
Hinagkan ni Gabriel ang noo ni Maya. “Shh… nandito na ako. Ligtas ka na. Magpapatawag ako ng ambulansya ngayon din. Tatawagin ko ang doktor mo.”
Kinuha niya ang kanyang telepono at mabilis na tinawagan ang emergency medical team ng kanilang ospital. Pagkatapos makasiguro na parating na ang ambulansya, tumayo si Gabriel.
Ang kanyang mukha ay walang kahit anong emosyon. Ang kanyang mga mata ay madilim at nakakakilabot.
Naglakad siya pabalik sa sala.
Naroon pa rin sina Doña Carmela at Beatrice, humahalakhak habang nanonood ng komedya sa telebisyon.
“Oh, ano?” mataray na tanong ni Doña Carmela nang mapansin ang pagdating niya. “Tapos na ba siyang maghugas? Sabihin mo sa kanya, ipagtimpla ako ng kape. Sumasakit ang lalamunan ko sa lamig ng aircon.”
Tumayo si Gabriel sa gitna ng sala. Tiningnan niya nang tuwid ang kanyang ina at ang kanyang kapatid.
Pinatay ni Gabriel ang telebisyon.
“Ano ba, Kuya! Ang ganda ng pinapanood namin eh!” reklamo ni Beatrice, padabog na ibinaba ang hawak na wine glass.
“Nasaan ang gamot ng asawa ko?” malamig, mababa, at nakakapanindig-balahibong tanong ni Gabriel.
Natigilan si Beatrice ngunit mabilis na bumalik ang kanyang pagiging matapobre. “Ah, yung mabahong gamot na ‘yon? Itinapon ko na. Ang arte-arte naman kasi ng asawa mo! Buntis lang naman siya, hindi siya baldado! Nag-iinarte lang ‘yan para makuha ang atensyon mo. Konting vitamins lang, okay na ‘yan!”
“Oo nga naman, Gabriel,” sabat ni Doña Carmela, binabaliwala ang sitwasyon. “Noong ipinagbuntis kita, nagtatrabaho pa ako sa pabrika ng tatay mo. Hindi ako nagkukulong sa kwarto. Masyado mo kasing ginagawang reyna ang babaeng galing sa mahirap na pamilya!”
Hindi sumigaw si Gabriel. Hindi siya nagwala. Ngunit ang kanyang katahimikan ay mas nakakatakot kaysa sa kahit anong sigaw.
Tumingin siya sa bawat sulok ng marangyang sala. Tumingin siya sa mga mamahaling gamit, sa mga pagkain, at sa komportableng buhay na ibinibigay niya sa kanila. Ibinibigay niya ang lahat ng luho nila mula sa perang pinaghirapan niya at ni Maya.
Dahan-dahan, tiningnan niya nang diretso sa mga mata ang ina at kapatid.
“Ang buhay na pinapangarap ninyo… ang komportableng buhay ninyong lahat… ay magtatapos ngayong gabi.”
Kumunot ang noo ni Doña Carmela. “Ano bang pinagsasasabi mo, Gabriel? Nagpapatawa ka ba? Ina mo ako!”
Inilabas ni Gabriel ang kanyang telepono. Tinawagan niya ang kanyang Chief Security Officer na naka-base sa labas ng compound. Nakabukas ang loudspeaker.
“Yes, Sir Gabriel?” sagot ng boses sa kabilang linya.
“Ipadala mo ang lahat ng gwardya sa loob ng main house ngayon din,” utos ni Gabriel nang walang pag-aalinlangan.
“Gab! Ano ‘to?!” sigaw ni Beatrice, nagsisimula nang makaramdam ng takot.
Pagkatapos ibaba ang unang tawag, tinawagan naman niya ang kanyang Financial Director.
“Mr. Santos. Ang lahat ng credit cards at bank accounts na nakapangalan kay Doña Carmela Alcantara at Beatrice Alcantara, pati ang mga supplementary cards nila na naka-link sa aking pangalan… i-freeze mo. I-block mo ang lahat ngayon din. Gusto kong makitang zero balance ang mga ‘yon sa loob ng limang minuto.”
“S-Sir? Yes, Sir. Immediately.”
Napatayo si Doña Carmela. Namumutla ang matanda at nanginginig sa galit at takot. “Gabriel! Nawawala ka na ba sa katinuan?! Anak kita! Dugo at laman mo ako! Tatanggalan mo ng pera ang sarili mong ina dahil lang sa isang babae?!”
“Babae?!” Ngayon ay tumaas na ang boses ni Gabriel. Ang kanyang mga mata ay naglalabas ng poot. “Siya ang asawa ko! Siya ang ina ng anak ko! Muntik niyo na siyang patayin ngayong gabi! Kung tumaas ang presyon niya at na-stroke siya o nawala ang bata dahil sa itinapon ninyong gamot, pareho ko kayong ipapakulong sa kasong murder!”
Pumasok ang limang matitikas at
