ANG INIWAN KONG MAHIHIRAP NA BIYENAN AT MANLOLOKONG ASAWA, BINALIKAN AKO PARA SA LIMANG MILYON? HINDI NILA ALAM, AKO ANG MAY-ARI NG CORP NA MAGPAPABANGKROTE SA KANILA NGAYONG ARAW!
Bahagi 2
Hindi pa lumilipas ang limang segundo nang bumukas ang pinto ng ward.
Apat na lalaking naka-suit ang pumasok, at sa likod nila ay si Dr. Santos, ang mismong pinuno ng ospital na ito. Mukha siyang natataranta at basang-basa ng pawis ang noo.
“Dr. Santos!” Sabi ni Aling Remedios, biglang nagbago ang tono ng boses at naging magalang. “Mabuti at nandito kayo. Ang babaeng ito ay wala nang pambayad sa ospital. Pwede niyo na siyang palayasin.”
Ngunit hindi siya tiningnan ni Dr. Santos. Dumiretso ang doktor sa gilid ng kama ko at yumuko nang malalim. Ang apat na lalaking naka-suit ay tumayo sa likod niya at sumaludo.
“Ma’am… Patawad po kung natagalan kami,” sabi ni Dr. Santos, nanginginig ang boses. “Nakahanda na po ang presidential suite sa itaas. Ang inyong pribadong sasakyan at mga doktor mula sa main hospital ay parating na rin po.”
Nanglaki ang mga mata ni Aling Remedios. Si Nicole naman ay napapaatras habang nakatitig sa akin.
“Dok, anong sinasabi niyo?” Tanong ni Nicole. “Isang ulila lang ‘yan na walang pera! Paanong naging Ma’am ang tawag niyo sa kanya?”
Humarap si Dr. Santos kay Nicole nang may seryosong mukha. “Mag-ingat kayo sa salita ninyo. Ang kausap ninyo ay si Maya Alcantara. Siya ang nag-iisang tagapagmana ng Alcantara Group, at siya ang may-ari ng buong ospital na tinatayuan ninyo ngayon.”
Katahimikan ang bumalot sa buong kwarto.
Nakita ko ang unti-unting pagkawala ng kulay sa mukha ng biyenan ko. Alam ko ang iniisip niya. Ang maliit na talyer at kumpanya ng transportasyon ni Adrian ay umaasa sa mga kontrata mula sa Alcantara Group. Kung wala ang mga kontratang iyon, sa loob ng isang araw ay malulubog sila sa utang.
Umupo ako nang tuwid sa kama. Ang panghihina na naramdaman ko kanina ay biglang napalitan ng lakas. Tiningnan ko sila nang diretso sa mata.
“Tatlong taon,” panimula ko. “Tatlong taon akong nagpanggap na mahirap dahil gusto kong makakita ng taong mamahalin ako nang walang kondisyon. Pero nagkamali ako. Ang pamilya niyo ay puno ng mga taong mukhang pera.”
Bumukas muli ang pinto. Pumasok si Adrian, ang asawa ko. Hila-hila siya ng dalawa pang lalaking naka-suit. Hawak nila ang magkabilang braso niya at hindi siya makapalag.
“Maya! Anong ibig sabihin nito?!” Sigaw ni Adrian, halatang natatakot sa mga lalaking nakahawak sa kanya. “Bakit may mga gwardya rito? Bakit ka tinutulungan ng direktor?”
Inihagis ko sa paanan niya ang mga pinunit na piraso ng tseke at ang pirmadong annulment papers.
“Tapos na tayo, Adrian,” sabi ko. “Dr. Santos, tawagan mo ang legal team ng Alcantara Group. I-pull out ang lahat ng shares, investments, at kontrata natin sa kumpanya ni Adrian. Ngayon din.”
“Huwag, Maya! Parang awa mo na!” Lumuhod si Adrian sa sahig. “Asawa mo ako! Nagawa ko lang naman ‘to dahil akala ko wala tayong kinabukasan! Para sa anak din natin ‘to!”
“Huwag mong idadamay ang anak ko sa kasakiman mo,” sagot ko. “Aling Remedios, hindi ba’t sinabi niyo na sa kalsada kami nababagay? Ngayong hapon, bago mag-alas singko, kayo ang mawawalan ng bahay at kumpanya.”
“Maya, anak… Patawarin mo kami,” umiiyak na sabi ni Aling Remedios. Pilit siyang lumalapit sa kama ko ngunit hinaranagan siya ng mga gwardya. “Hindi namin alam. Nagkamali lang kami ng akala.”
“Ilabas niyo na sila,” utos ko sa mga gwardya. “Ayaw kong makita ang mga mukha nila rito sa loob ng ospital ko.”
Mabilis na kinaladkad ng mga gwardya si Adrian, si Aling Remedios, at si Nicole palabas ng ward. Rinig na rinig ko ang mga sigaw at iyak nila habang dinadala sila sa elevator.
Nakahinga ako nang malalim. Tiningnan ko si Nathan na mahimbing pa ring natutulog sa tabi ko. Sa wakas, malaya na kami sa mga taong walang ibang hiningi kundi pera.
Pumasok ang mga nurse at maingat akong inilipat sa isang wheelchair para dalhin sa presidential suite sa itaas na palapag. Mas malaki ang kwarto, mas tahimik, at may sariling mga doktor na tumitingin sa amin ng anak ko.
Lumipas ang apat na oras. Habang nagpapahinga ako, pumasok ang aking personal na abogado na si Atty. Cruz. May dala siyang mga dokumento.
“Ma’am Maya, tapos na po ang lahat ng pagbawi ng ari-arian,” ulat ni Atty. Cruz. “Ang kumpanya ni Adrian ay opisyal nang bangkarote dahil sa mga utang na hindi na nila kayang bayaran matapos nating bawiin ang mga kontrata. Ang bahay po na nakapangalan sa kumpanya ay kinuha na rin ng bangko.”
“Mabuti,” sagot ko. “Salamat, Atty. Cruz.”
“May isa pa po pala kayong kailangang malaman,” dagdag ng abogado, sabay abot ng isang maliit na folder. “Tiningnan ko ang mga nakaraang transaksyon ng kumpanya ni Adrian bago natin ito ibagsak.”
Binuksan ko ang folder. Inasahan ko na makakakita ako ng mga patunay ng pagnanakaw ng pera o mga lihim na ari-arian na binili niya para kay Nicole. Ngunit habang binabasa ko ang mga papel, unti-unting nawala ang ngiti sa aking mga labi.
Ang kumpanya ni Adrian ay matagal nang walang kinikita. Ngunit ang nakapagtataka, may isang pribadong account na buwan-buwan ay nagpapadala ng malaking pondo para hindi ito tuluyang magsara. Ang account na iyon ay nakapangalan sa isang tao na hinding-hindi ko inaasahan.
Ito ay nakapangalan sa sarili kong ama—ang dating pinuno ng Alcantara Group na namatay dalawang taon na ang nakararaan.
“Ano ito?” Tanong ko kay Atty. Cruz, habang mabilis na binabasa ang mga petsa. “Bakit nagpapadala ng pera ang papa ko sa kumpanya ni Adrian bago pa man kami magkakilala?”
“Ma’am, ayon sa mga lumang kasunduan, ang tatay niyo ang tunay na nagtayo ng kumpanyang iyon,” seryosong sagot ng abogado. “Ibinigay niya ito sa pamilya ni Adrian bilang bayad-pinsala sa isang lumang aksidente na nangyari dalawampung taon na ang nakararaan. At may isa pang nakasulat sa testamento ng inyong ama.”
Tiningnan ko ang huling pahina ng dokumento. Pakiramdam ko ay huminto ang pagtibok ng puso ko.
Nakasulat doon na kung sakaling maghiwalay kami ni Adrian, o kung sakaling ibagsak ng Alcantara Group ang kumpanyang iyon, ang lahat ng ari-arian ng Alcantara Group—kabilang ang mga ospital, hotel, at mismong kumpanya na hawak ko ngayon—ay awtomatikong malilipat sa pangalan ng legal na anak ni Adrian.
At ang legal na anak na tinutukoy sa lumang kasunduan ay hindi si Nathan.
Kundi ang panganay na anak ni Adrian kay Nicole na ipinanganak limang taon na ang nakararaan, bago pa man kami magpakasal.
Sa madaling salita, ang pagbagsak ng kumpanya ni Adrian na ginawa ko ngayong hapon ang mismong nag-trigger sa sugnay ng kasunduan para mawala sa akin ang buong Alcantara Group at malipat ito sa kamay ni Nicole at ng kanyang anak.
Bumukas ang pinto ng aking suite.
Pumasok si Adrian at Nicole, kasama ang isang bagong abogado at dalawang pulis. Wala na ang iyak at pagmamakaawa sa mukha nila. Ang naroon ay ang isang malawak at mapanuyang ngiti.
“Salamat sa pagpilit sa direktor na ibagsak ang kumpanya ko, Maya,” sabi ni Adrian habang inaayos ang kanyang polo. “Kung hindi mo ginawa ‘yan, hindi namin makukuha ang buong Alcantara Group.”
