BUNTIS ANG KAPATID KO SA ASAWA KO AT GUSTO NILANG ANGKININ ANG BAGO NAMING BAHAY PERO HINDI NILA ALAM NA NAILISTA KO NA SILA SA IMPYERNO!
Dahan-dahan kong pinalusot ang susi sa awang ng pinto ng lumang apartment namin. Walang kaingay-ingay. Gusto ko sanang surpresahin si Jayson dahil sa wakas, nakuha ko na ang titulo ng bagong villa na binili ko sa Quezon City. Limang taon akong nagpakasira sa trabaho sa Dubai para lang dito. Pero bago ko pa man maitulak ang pinto, narinig ko ang mahihinang tawa mula sa kwarto namin.
Boses ng lalaki. At boses ng isang babae.
Huminto ang tibok ng puso ko. Kilala ko ang mga boses na iyon. Ang asawa kong si Jayson, at ang bunsong kapatid ko na si Hazel.
Lumapit ako sa siwang ng pinto ng kwarto. Doon, nakita ko si Hazel na nakaupo sa kandungan ng asawa ko. May hawak siyang papel na puti—isang ultrasound.
“Two months na ito, Jayson,” sabi ni Hazel habang hinahaplos ang mukha ng asawa ko.
“Kailangan mo nang hiwalayan si Ate Clara. Ayokong lumaki ang anak natin dito sa maduming apartment. Gusto ko doon sa bagong mansyon na binili niya. Ang ganda ng kwarto doon para sa baby natin.”
Nanginig ang buong katawan ko. Parang may humigop ng lahat ng hangin sa baga ko. Ang sarili kong kapatid. Ang asawa ko na umaasa lang sa padala ko buwan-buwan dahil maliit lang ang kita niya bilang teller sa bangko.
Ngumisi si Jayson at hinikan ang noo ni Hazel.
“Huwag kang mag-alala, babe. Papipirmahin ko siya ng mga papeles bukas. Akala niya Joint Deed of Sale ang pipirmahan niya, pero gagawin nating conjugal para may kalahati ako. Pagkatapos, palalayasin natin siya.”
Napatakip ako sa bibig ko. Gusto kong sumigaw. Gusto kong pumasok at pagbabarilin sila, pero wala akong sandata kundi ang sarili kong mga kamay. Natatakot ako. Natatakot ako na baka kapag pumasok ako, saktan nila ako physically para lang maitago ang sikreto nila. Dalawa sila, mag-isa lang ako.
Umatras ako nang dahan-dahan. Lumabas ako ng apartment na walang ingay. Pumasok ako sa kotse ko, dinala ang mga kamay ko sa manibela, at doon ako umiyak nang umiyak. Ang buong katawan ko ay nangangatog sa takot at sa sakit ng pagkakanulo ng dalawang taong pinakaminahal ko.
Pero pagkalipas ng sampung minuto, pinunasan ko ang mga luha ko. Ang takot ay napalitan ng isang malamig at kalkuladong galit.
Gusto niyo ang bahay ko? Sige. Ibibigay ko sa inyo. Pero hindi niyo alam kung anong klaseng impyerno ang papasukin ninyo.
Kinagabihan, bumalik ako sa apartment. Pagpasok ko, seryosong nakaupo si Jayson sa sofa. Lumabas din si Hazel mula sa kusina, nakataas ang kilay.
“Clara, maghiwalay na tayo,” direktang sabi ni Jayson. Walang kaunting emosyon sa mga mata niya. “Buntis si Hazel. Ako ang ama. Kami na ang magsasama ngayon.”
Tumitig ako sa kanila. Ang puso ko ay sumasabog sa takot na baka bigla nila akong saktan kung lumaban ako, kaya pinili kong sumunod sa plano ko. Nagpanggap akong nanghina. Umupo ako sa sahig at umiyak.
“Paano niyo nagawa sa akin ito?” tanong ko, pinalalabas na wala akong kapangyarihan.
Humarap sa akin si Hazel, walang bakas ng hiya.
“Ate, tanggapin mo na lang. Ako ang mahal niya. At dahil magkaka-anak kami, kami ang titira sa bagong villa sa Quezon City. Pirmahan mo na lang ang mga papeles bukas para sa hati ni Jayson, tapos umalis ka na.”
Tumingin ako sa lamesa. Nandoon ang mga papel na inihanda ni Jayson. Kinuha ko ang ballpen. Ang mga kamay ko ay nanginginig, hindi dahil sa lungkot, kundi dahil sa pinipigil kong galit. Pumirma ako nang hindi binabasa ang harap nila.
Inihagis ko ang susi ng bagong bahay sa lamesa.
“Kunin ninyo ang bahay. Ayoko nang makita ang mga mukha ninyo,” sabi ko sabay tayo at bitbit ng maleta ko na nakahanda na sa pinto.
Nakita ko ang malalaking ngiti sa mga mukha nila habang dinadamot ni Hazel ang susi. Akala nila, tapos na ang laban. Akala nila, nakuha na nila ang lahat mula sa akin.
Part 2
Ngunit hindi nila alam na ang pinirmahan kong papel ay hindi ang dokumentong inihanda ni Jayson. Noong nakaraang linggo pa, bago ko pa man nalaman ang panloloko nila, ay may kutob na ako dahil sa mga kakaibang kilos ni Jayson sa pera. Kaya bago ako umuwi ng araw na iyon, dumaan ako sa isang pribadong abogado, kay Atty. Santos.
Ang papel na pinalitan ko sa ibabaw ng lamesa habang abala silang dalawa sa pagmamalaki ay isang Commercial Lease Agreement sa ilalim ng aking Corporate Trust Company, ang Vanguard Holdings. Ang bahay ay hindi nakapangalan sa akin bilang indibidwal, kundi sa kumpanya ko. At ang pinirmahan ni Jayson? Isang kontrata na nagsasaad na nangungupahan siya sa kumpanya ko sa halagang limang daang libong piso kada buwan, at may penalty na dalawang milyong piso kung magpapasok siya ng ibang tao nang walang pahintulot ng may-ari.
Isang buwan ang mabilis na lumipas.
Hindi ko sila binalikan sa apartment. Hinayaan ko silang maglipat ng mga gamit sa bagong villa. Araw-araw, nakikita ko ang mga post ni Hazel sa Facebook. Nagpo-post siya ng mga picture sa tabi ng pool, sa loob ng malaking kusina, at mga mamahaling gamit na binili raw sa kanya ni Jayson. Kasama pa nila ang nanay namin, na tuwang-tuwa dahil nakatira na sila sa isang marangyang subdivision. Nakasulat sa mga caption ni Hazel: “Blessings ng bagong pamilya. Hard work pays off.”
Nanginig ang mga daliri ko habang nag-i-scroll sa cellphone ko. Ang sakit na makitang ang pamilya mo mismo ang nagnakaw ng pangarap mo ay unti-unting lumalamon sa pagkatao ko. Gabi-gabi akong hindi makatulog. May mga oras na natatakot ako na baka hindi gumana ang plano ko, na baka makahanap sila ng butas sa batas at tuluyan nang makuha ang ari-arian ko. Pero naisip ko ang ginawa nila sa akin. Kailangan kong panindigan ito hanggang sa huli.
Sa huling linggo ng buwan, nag-post si Hazel ng isang imbitasyon sa Facebook. Isang malaking Housewarming at Gender Reveal Party. Inimbita nila ang lahat ng kamag-anak namin, mga dating kaibigan, at maging ang mga matataas na opisyal sa bangkong pinagtatrabahuhan ni Jayson. Gusto nilang ipagmalaki sa buong mundo ang tagumpay nila sa ibabaw ng aking pagdurusa.
Habang binabasa ko ang post na iyon, tinawagan ko si Atty. Santos.
“Atty, handa na ba ang lahat?” tanong ko. Ang boses ko ay seryoso, walang emosyon.
“Handa na, Clara. Ang korte ay nagpalabas na ng eviction notice at ang warrant na hiniling natin batay sa mga nakuhang ebidensya. Kasama na rin natin ang mga awtoridad,” sagot ng abogado sa kabilang linya.
“Salamat. Sa Linggo, tatapusin natin ito.”
Dumating ang araw ng Linggo. Ang panahon ay mainit, walang ulap. Dumating ako sa labas ng subdivision lulan ng isang itim na sasakyan. Kasunod ko ang isang police patrol car at isang van kung saan nakasakay ang mga Sheriff ng korte. Pagbaba ko ng kotse, maririnig mo mula sa labas ng mataas na pader ng villa ang malakas na tugtog at ang tawanan ng mga tao. May catering sa garden, may mga lobong kulay asul at pink na nakasabit sa gilid ng swimming pool.
Huminga ako nang malalim. Ang puso ko ay pumapalo nang napakabilis. Pakiramdam ko ay hihimatayin ako sa tindi ng kaba, pero pinilit kong ituwid ang aking likod. Isang eleganteng puting suit ang suot ko.
Sumunod sa akin si Atty. Santos, dalawang Sheriff, at tatlong armadong pulis. Naglakad kami pumasok sa malaking iron gate na naiwang bukas para sa mga bisita.
Pagpasok namin sa garden, saktong nakatayo sina Jayson at Hazel sa gitna, may hawak na malaking itim na lobo. May hawak na karayom si Jayson, handa nang putukin ito para malaman kung lalaki o babae ang sanggol. Ang mga bisita ay nagbibilang: “Three… Two… One…”
POP!
Sumabog ang mga pink na confetti. Naghihiyawan ang mga tao. Nagyakapan sina Jayson at Hazel, kasama ang nanay namin na umiiyak sa tuwa.
Ngunit ang hiyawan ay biglang natigil nang marinig nila ang mabibigat na yabag ng mga sapatos ng pulis sa semento. Unti-unting lumingon ang mga tao sa direksyon namin. Ang tugtog ay biglang pinatay ng DJ. Nabalot ng matinding katahimikan ang buong paligid.
Nanlaki ang mga mata ni Jayson nang makita niya ako. Nabitawan niya ang hawak niyang plastic na baso ng juice. Namutla ang kanyang mukha, nawalan ng kulay.
“Clara?!” sigaw ni Jayson, habang pilit na humahakbang paatras. “Anong ginagawa mo rito? Sino ang mga kasama mo? Wala kang karapatang manggulo sa bahay namin!”
Naglakad ako palapit sa kanila nang dahan-dahan. Ang bawat hakbang ko ay puno ng bigat. Tumingin ako sa paligid, sa mga kamag-anak namin na dati ay lumalayo sa akin, at ngayon ay nakatitig sa akin nang may pagtataka.
“Bahay ninyo?” malamig kong tanong. “Jayson, Hazel… nakakahiya naman sa mga boss mo sa bangko na naririto ngayon. Nagpapa-party kayo sa ari-arian na hindi naman sa inyo.”
Sumabat si Hazel, hinawakan ang kanyang tiyan at humakbang sa harap ko nang matapang.
“Ate Clara, huwag kang mag-eskandalo rito! Pinirmahan mo ang papel! Conjugal property ito ni Jayson kaya may karapatan kami rito! Umalis ka kung ayaw mong ipapulis kita!”
Bahagya akong natawa. Isang tawa na walang kaunting saya. Tumingin ako kay Atty. Santos at tumango.
Inilabas ni Atty. Santos ang isang makapal na asul na folder mula sa kanyang bag. Itinaas niya ito para makita ng lahat ng mga bisita.
“Para sa kaalaman ng lahat ng narito,” malakas at malinaw na pahayag ng abogado ko. “Ang buong lupang ito at ang villa ay nakarehistro sa ilalim ng Vanguard Holdings. Si Miss Clara ang nag-iisang may-ari ng kumpanyang ito. Ang dokumentong pinirmahan ni Mr. Jayson isang buwan na ang nakakaraan ay hindi Deed of Sale, kundi isang Lease Contract. At dahil hindi siya nagbayad ng upa na nagkakahalaga ng limang daang libong piso para sa buwang ito, at nagpasok siya ng ibang tao nang walang pahintulot, lumabag siya sa kontrata.”
Lumingon si Atty. Santos sa mga Sheriff. “Ang korte ay naglabas na ng agarang Eviction Order. Ang lahat ng taong narito na walang pahintulot ng Vanguard Holdings ay itinuturing na mga illegal squatter.”
Natahimik ang buong garden. Ang nanay namin ay napahawak sa kanyang dibdib, dahan-dahang naupo sa upuan, hindi makapaniwala.
Nalaglag ang panga ni Hazel. Lumingon siya kay Jayson, niyugyog ang braso nito.
“Jayson! Anong sinasabi nila? Sabi mo sa akin, sa pangalan mo nakasulat ang bahay? Sabi mo pirma na lang ang kulang?!”
Hindi makapagsalita si Jayson. Ang kanyang mga labi ay nanginginig. Tumitingin siya sa paligid, lalo na sa kanyang Bank Manager na nakatayo rin sa malapit at seryosong nakatitig sa kanya.
“T-Teka, Clara…” utal na sabi ni Jayson, lumapit sa akin at nagbaba ng boses. “Pag-usapan natin ito nang pribado. Huwag sa harap ng mga tao. May kasunduan tayo.”
“Walang kasunduan, Jayson,” sagot ko, diretsong nakatitig sa kanyang mga mata. “Akala mo ba hindi ko alam kung saan mo kinuha ang perang pambili ng mga mamahaling sofa, appliances, at mga bagong alahas ng kapatid ko? Akala mo ba sapat ang sahod mo bilang teller para tustusan ang karangyaan ninyo?”
Tumingin ako sa mga pulis na kasama ko. Lumapit ang isang Senior Inspector kay Jayson, naglabas ng isa pang papel—isang Warrant of Arrest.
“Mr. Jayson Santos,” seryosong sabi ng pulis. “Inaaresto ka sa kasong Qualified Theft at Embezzlement. Base sa audit ng inyong bangko at sa mga ebidensyang isinumite sa amin, napatunayang kumuha ka ng kabuuang anim na milyong piso mula sa cash vault ng bangko sa nakalipas na tatlong buwan.”
Nanlaki ang mga mata ng Bank Manager na bisita nila. “Jayson… kaya pala laging may discrepancy sa end-of-day balance mo! Totoo ba ito?”
“Hindi! Hindi totoo yan! Sinisiraan lang nila ako!” sigaw ni Jayson habang sinusubukan niyang umiwas, pero mabilis siyang hinawakan ng dalawang pulis sa magkabilang braso.
CLINK.
Narinig ng lahat ang tunog ng posas nang ikabit ito sa mga kamay ni Jayson.
Nagkagulo ang mga tao. Ang mga kamag-anak namin ay nagsimulang mag-bulungan at mag-impake ng kanilang mga dala-dalahan para umalis, takot na madamay sa gulo. Si Hazel ay nagsimulang sumigaw at umiyak nang malakas, pilit na hinahatak ang mga pulis palayo sa asawa ko.
“Bitiwan niyo siya! Hindi magnanakaw ang asawa ko! Clara, pakawalan mo siya! Parang awa mo na!” pagmamakaawa ni Hazel, ang kanyang mukha ay puno na ng luha at mascara na natutunaw.
Tinitigan ko siya nang walang kaunting awa. Ang takot na naramdaman ko isang buwan na ang nakakaraan ay tuluyan nang nawala. Ang natira na lang ay ang katotohanan na kailangan nilang pagbayaran ang ginawa nila.
“Hindi mo siya asawa, Hazel. Asawa ko siya sa batas. At ang lalaking ipinagmamalaki mo ay isang magnanakaw na gagamitin ang pera ng iba para lang makuha ang gusto mo,” sabi ko sa kanya.
Humarap ako sa mga Sheriff. “Ilabas niyo ang lahat ng gamit na hindi kasama sa bahay na ito. Ngayon din.”
Mabilis na kumilos ang mga Sheriff at ang ilang tauhan na dala nila. Pumasok sila sa loob ng villa at nagsimulang ilabas ang mga maleta, mga damit nina Jayson at Hazel, at mga personal na kagamitan. Inihagis ang mga ito sa labas ng gate, sa gilid ng kalsada.
Ang nanay namin ay lumapit sa akin, hinawakan ang kamay ko habang umiiyak. “Clara, kapatid mo siya. Buntis siya. Saan siya titira? Maawa ka naman sa pamangkin mo.”
Inalis ko ang kamay ng nanay ko nang dahan-dahan ngunit matatag.
“Sana naisip niyo rin ang awa noong pinapanood ninyo akong magpakapagod sa ibang bansa habang hinahayaan ninyo silang dalawa na magtaksil sa akin sa sarili kong kama. Umalis na kayo rito bago ko kayo ipakaladkad sa mga guwardiya.”
Walang nagawa ang nanay ko kundi itayo si Hazel na noon ay nakaluhod na sa damuhan, humahagulgol. Nilagpasan sila ng mga pulis habang hihilang ipinapasok si Jayson sa loob ng patrol car. Sumisigaw pa rin si Jayson ng pangalan ko, humihingi ng tawad, ngunit hindi ko na siya nilingon.
Ilang minuto ang lumipas, naging tahimik muli ang buong villa. Ang mga catering table ay nandoon pa rin, ang mga lobo ay dahan-dahang inililipad ng hangin, ngunit wala nang tao. Umalis na ang lahat ng bisita.
Lumabas ako sa gate ng subdivision. Nakita ko si Hazel at ang nanay ko na nakaupo sa gilid ng kalsada, kasama ang limang malalaking maleta na nakatambak sa semento. Umiiyak si Hazel habang nakatitig sa kawalan.
Tumingin ako sa kanila sa huling pagkakataon, pumasok ako sa loob ng kotse ko, at sinabihan ang driver na umalis na.
Ngunit habang umaandar ang sasakyan, tumunog ang cellphone ko. Isang text message mula sa hindi kilalang numero. Binuksan ko ito.
“Clara, akala mo ba nanalo ka na? Ang hindi mo alam, bago mo pa nakuha ang titulo ng kumpanya mo, ginawa akong co-owner ni Jayson sa Vanguard Holdings gamit ang pirma mo sa lumang apartment. Surpresa. Magkita tayo sa korte bukas.”
Nabitawan ko ang cellphone ko sa sahig ng kotse. Napatingin ako sa labas ng bintana habang lumalayo ang villa. Ang laro ay hindi pa pala tapos.
