“MAGNANAKAW! KWINTAS NG ASAWA KO ‘YAN!” SIGAW KO SA BAGONG CLEANER… PERO ANG SAGOT NIYA ANG NAGPABALIKTAD SA BUONG BUHAY KO AT NAGBUNYAG NG LIHIM NG MANSYON!
Part 2
Bumukas nang malakas ang pinto ng master bedroom.
Pumasok si Elena na may dalang mga mamahaling paper bags mula sa isang shopping mall. Masaya ang kanyang mukha, ngunit agad na napawi ang kanyang ngiti nang makita niya kaming dalawa ni Teresa na nakatayo malapit sa bukas na vault.
Namutla ang kanyang mukha sa bilis ng mga pangyayari. Ibinaba niya ang kanyang mga gamit sa sahig.
“Marco, babe? Anong nangyayari rito? Bakit bukas ang vault ko?” tanong ni Elena, halatang nanginginig ang boses habang dahan-dahang lumalapit sa akin. “At sino ang babaeng ‘yan? Bakit hawak mo ang kwintas ko?”
Ipinakita ko sa kanya ang likod ng pendant. Ang ukit ng mga pangalan namin ni Clara ay malinaw na nakalantad.
“Bakit nasa loob ng vault mo ang kwintas ni Clara, Elena?” malamig kong tanong. Sinubukan kong kontrolin ang emosyon ko, ngunit ang galit sa loob ko ay unti-unting lumalaki. “Akala ko ba nawala ito tatlong taon na ang nakalipas?”
Napakurap si Elena. Tumingin siya sa kwintas, pagkatapos ay kay Teresa, na ngayon ay matalim ang titig sa kanya.
“Ah… ‘yan ba?” pilit na tumawa si Elena, isang tawang halatang may itinatagong takot. “Ibinigay sa akin ‘yan ni Clara ilang araw bago siya mawala, Marco. Sinabi niya sa akin na itago ko raw ‘yan bilang tanda ng pagkakaibigan namin. Nakalimutan ko lang sabihin sa iyo kasi natakot ako na maalala mo lang ang lungkot.”
“Sinungaling!” sigaw ni Teresa.
Lumapit si Teresa at humarap kay Elena.
“Nandoon ako sa rest house noong gabing ‘yon, Elena. Narinig ko ang pagtatalo ninyo ni Ma’am Clara sa balkonahe. Gusto mo siyang mawala para makuha mo si Sir Marco at ang lahat ng kayamanan niya. Nakita ko nang itulak mo siya!”
“Wala kang ebidensya! Isang hamak na katulong ka lang!” galit na ganti ng sigaw ni Elena, namumula na ang kanyang mukha sa galit at takot. “Marco, huwag kang maniwala sa kanya! Nagpapanggap siyang cleaner para nakawan tayo at sirain ang pagsasama natin!”
Kinuha ni Teresa ang isang maliit, itim na voice recorder mula sa bulsa ng kanyang uniporme.
“Tatlong buwan akong nagtiis na magtrabaho rito gamit ang ibang pangalan para lang mahanap ang kwintas na ito at ang iba pang patunay,” pahayag ni Teresa habang pinipindot ang play button sa recorder.
Isang malinaw na audio ang umalingawngaw sa loob ng tahimik na silid. Boses ito ni Elena at ng isang lalaki na hindi ko kilala.
Lalaki: “Sigurado ka bang walang nakakita sa atin noong gabing ‘yon sa rest house? Paano kung magsalita ang assistant ni Clara?”
Elena: “Huwag kang matakot. Binayaran ko na si Teresa ng malaking halaga para umalis ng bansa at manahimik. Heto ang kalahating milyong piso mula sa mga account na nailipat ko na sa pangalan ko. Ang kwintas naman ni Clara, itinago ko sa vault. Napakaganda nito. Bagay na bagay sa akin ngayong ako na ang bagong reyna ng mansyong ito at asawa ng tangang si Marco.”
Huminto ang audio.
Tumingin ako kay Elena. Ang buong mundo ko ay tila gumuho sa isang segundo. Ang babaeng niyayakap ko gabi-gabi, ang babaeng pinagkatiwalaan ko sa aking mga pinakamahihirap na sandali, ay ang mismong tao na nag-alis sa buhay ng unang babaeng minahal ko.
“Marco… hindi ‘yan totoo,” umiiyak na lumuhod si Elena sa harap ko. Hinawakan niya ang aking mga binti. “Gawa-gawa lang ‘yan ng AI! Sinisiraan lang nila ako! Mahal kita, Marco! Ginawa ko lang naman ang lahat ng ito dahil hindi ko kayang makita ka na may kasamang iba!”
Tiningnan ko siya nang may malalim na pandidiri. Nararamdaman ko ang matinding bigat sa aking dibdib. Ang bawat luhang lumalabas sa kanyang mga mata ay mukhang peke na ngayon sa aking paningin.
Mabilis kong iniwas ang aking mga binti mula sa kanyang pagkakahawak. Napaatras siya sa sahig.
“Minahal kita, Elena. Binigay ko sa iyo ang lahat,” sabi ko, habang ang sarili kong mga luha ay dahan-dahang pumapatak. “Pero mas pinili mo ang pera at ang kasamaan.”
Inilabas ko ang aking cellphone. Pinihit ko ang numero ng Chief of Police na matagal ko nang kaibigan.
“General, pumunta kayo sa mansyon ko sa Tagaytay ngayon din,” utos ko sa kabilang linya. Malasado at walang emosyon ang aking boses. “May ibibigay akong ebidensya at isang kriminal na responsable sa pagkawala ng una kong asawa.”
Nang marinig iyon ni Elena, biglang nagbago ang kanyang ekspresyon. Nawala ang kanyang pag-iyak. Napalitan ito ng isang galit at desperadong mukha.
Tumayo siya nang mabilis at sumubok na tumakbo patungo sa pinto ng master bedroom. Ngunit bago pa niya hawakan ang doorknob, bumukas na ito mula sa labas. Dalawa sa aking mga personal bodyguard, na narinig ang malalakas naming sigawan kanina, ang agad na humarang sa kanyang daan.
“Ipaubaya niyo ako! Bitawan niyo ako!” tili ni Elena habang pilit na kumakawala sa hawak ng mga bodyguard. “Ako ang Señora ng bahay na ito! Wala kayong karapatang hawakan ako!”
“Hindi mo na hawak ang bahay na ito, Elena,” malamig kong sagot habang itinago ang voice recorder at ang kwintas sa aking bulsa.
Pagkaraan ng tatlumpung minuto, dumating ang mga awtoridad. Pumasok ang mga pulis sa aming kwarto at pinalibutan si Elena. Matapos ipakita ang voice recorder at ang kwintas, agad nilang pinasukan ng posas ang mga kamay ni Elena.
Sumisigaw siya, nagmamakaawa, at nagwawala habang dinala siya pababa ng hagdan ng mansyon. Tumingin ako sa bintana habang pinapanood ko siyang isinasakay sa likod ng sasakyan ng pulis. Alam ko sa aking sarili na gagamitin ko ang lahat ng aking impluwensya at yaman upang masigurong hindi siya makakalabas ng kulungan habangbuhay.
Nang tumahimik na ang buong mansyon, humarap ako kay Teresa. Nakatayo pa rin siya roon, umiiyak ngunit may bakas ng ginhawa sa kanyang mukha.
Lumapit ako sa kanya at hinawakan ko ang kanyang mga balikat.
“Teresa, patawarin mo ako,” buong puso kong sinabi. “Naging bulag ako. Kung sana ay mas pinakinggan ko ang mga detalye noon, hindi sana umabot sa ganito. Maraming salamat sa hindi mo pagsuko para kay Clara.”
“Ginawa ko lang po ang tama, Sir Marco,” sagot ni Teresa habang pinupunasan ang kanyang mga luha. “Nangako ako kay Ma’am Clara na babantayan ko kayo at ang hustisya para sa kanya. Ngayong alam niyo na ang totoo, may katahimikan na siya.”
Ipinasya kong ibigay kay Teresa ang posisyon bilang Head Administrator ng lahat ng aking ari-arian at binigyan ko siya ng malaking gantimpala para sa kanyang katapatan. Ang kwintas ni Clara ay inilagay ko sa isang glass case sa tabi ng kanyang paboritong larawan sa sala.
Lumipas ang tatlong buwan.
Naging maayos ang takbo ng kaso laban kay Elena dahil sa bigat ng mga ebidensya. Habang nasa opisina ako isang hapon, nakatanggap ako ng isang sulat mula sa aking mga abogado na nag-aayos ng mga dokumento ng lumang rest house namin. May kalakip itong isang lumang diary na nahanap ng mga manggagawa sa ilalim ng sahig ng balkonahe habang ginagawa ang restorasyon ng lugar.
Binuksan ko ang diary. Sulat-kamay ito ni Clara.
Habang binabasa ko ang mga pahina, unt-unting nanlamig ang buong katawan ko. Ang aking puso ay nagsimulang tumibok nang napakabilis.
“Nalaman ko na ang lahat. Alam ko na kung bakit laging may kulang sa mga kumpanya ni Marco. Hindi si Elena ang may kasalanan. Si Teresa… ang aking pinagkakatiwalaang assistant, ang siyang unt-unting nagnanakaw ng mga pondo ng pamilya namin gamit ang mga pekeng pirma. Haharapin ko siya bukas sa rest house. Kung hindi niya ibabalik ang lahat, isusuko ko siya sa mga pulis.”
Nabitawan ko ang diary sa aking lamesa.
Napatayo ako nang mstraight. Naalala ko ang audio recording na nakuha ni Teresa. Ang boses ng lalaki na kausap ni Elena. Ang boses na hindi ko makilala noong una.
Biglang pumasok sa isip ko ang tunay na boses ng asawa ni Teresa na nagtatrabaho rin sa aking kumpanya noon bilang accountant. Sila ang nag-usap sa tape. Ang buong recording ay plinano para ituro ang lahat ng kasalanan kay Elena upang maitago ang mas malaking krimen na ginawa nila kay Clara.
Tumingin ako sa pinto ng aking opisina. Papasok si Teresa, hawak ang aking mga bagong dokumento, may ngiti sa kanyang mga labi na ngayon ay nagdulot sa akin ng matinding takot.
