NAGTAGO AKO SA ILALIM NG KAMA DAHIL SABI NG KAPITBAHAY AY LAGING SUMISIGAW ANG ASAWA KO TUWING HAPON—ANG NATUKLASAN KO AY BUMAGO SA BUONG BUHAY KO.
Nagtago ako sa ilalim ng sarili kong kama dahil sa isang balita mula sa aming kapitbahay—naririnig daw niyang sumisigaw ang asawa ko tuwing hapon.
Noong una, inisip kong isa lamang itong walang-kwentang tsismis. Sa mundong ginagalawan ko, madalas gumawa ng kwento ang mga tao kapag sila ay naiinip… o kapag natatakot sila sa pangalang dala ko.
Ako si Joaquin Delgado.
Sa buong Metro Manila, ang pangalan ko ay hindi binibigkas nang pabiro. Sinasabi ito ng mga tao sa mahinang boses, pinag-iisipan nang mabuti… o iniiwasan na lang banggitin nang tuluyan. Ako ang namumuno sa pinakamalaking sindikato at underground business sa bansa. Maraming lalaki ang takot sa akin. Ang mga kalaban ko sa negosyo ay nakikipagtransaksyon sa akin nang may matinding pag-iingat.
Pero ang lahat ng kapangyarihan at takot na iyon ay nawawalan ng saysay sa tuwing bubuksan ko ang pinto ng aming tahanan.
Para kay Clara, hindi ako isang mafia boss o isang halimaw. Para sa kanya, ako ay asawa lang niya. Siya ang aking liwanag, ang nag-iisang dahilan kung bakit nananatili akong tao sa kabila ng madilim kong trabaho.
Kaya nang sabihin ng aming matandang kapitbahay sa New Manila na si Donya Carmen na naririnig niyang umiiyak at sumisigaw si Clara tuwing alas-tres ng hapon kapag wala ako, nagdilim ang paningin ko.
Sinasaktan ba siya? May nagtatangka ba sa buhay niya? O may dinadala ba siyang ibang lalaki sa bahay ko?
Kailangan kong malaman ang totoo.
Ang Pagtatago sa Ilalim ng Kama
Isang araw ng Miyerkules, nagpaalam ako kay Clara na may mahalaga akong business trip sa Cebu at kinabukasan pa ako makakauwi. Hinalikan niya ako nang matamis bago ako umalis. Wala akong nakitang bakas ng takot o kasinungalingan sa kanyang mga mata.
Ngunit pagsapit ng alas-dos ng hapon, palihim akong bumalik sa aming mansyon. Ginamit ko ang secret entrance na ako lang ang nakakaalam upang hindi ako makita ng sarili kong mga gwardiya.
Pumasok ako sa aming Master Bedroom. Tahimik ang buong kwarto. Dumausdos ako sa ilalim ng aming malaking kama. Madilim. Amoy ko ang paboritong pabango ni Clara na kumapit sa mga kumot. Hinihintay ko ang alas-tres. Hawak ko ang aking baril, handang pumatay kung sinuman ang lalaking papasok upang saktan o pagsamantalahan ang asawa ko.
Lumipas ang ilang minuto.
Pumatak ang 3:00 PM.
Bumukas ang pinto ng kwarto. Narinig ko ang mga pamilyar na yabag ni Clara. Pumasok siya at dahan-dahang ni-lock ang pinto.
Hinintay ko ang mga susunod na yabag. Hinintay ko ang boses ng ibang tao. Pero wala. Mag-isa lang siya.
Narinig kong binuksan niya ang radyo at nilakasan ang volume ng musika. Pagkatapos, nakita ko ang kanyang mga paa na lumapit sa gilid ng kama, eksakto sa tapat ng mukha ko.
Bumagsak siya sa kanyang mga tuhod.
At doon, nagsimula ang mga sigaw.
Ang Nakakagimbal na Katotohanan
Hindi ito sigaw ng isang taong sinasaktan ng iba. Hindi rin ito sigaw ng takot. Ito ay isang sigaw ng matinding pisikal na sakit at pagdurusa.
Dumapa si Clara sa sahig, namimilipit. Nakita ko kung paano niya kinagat ang isang nakatuping tuwalya upang pigilan ang mas malakas pang pag-iyak, pero hindi niya kinaya.
“Aaaahhh! Diyos ko… tama na po… ang sakit-sakit…” humahagulgol niyang bulong habang nakahawak nang mahigpit sa kanyang ulo at dibdib.
Sa gilid ng kama, mula sa aking kinatatayuan, nakita kong may nalaglag na mga papel mula sa kanyang nanginginig na kamay. Mga dokumento mula sa St. Luke’s Medical Center.
Nabasa ko ang malaking nakasulat sa ibabaw ng papel: LATE-STAGE PANCREATIC CANCER – TERMINAL.
Kasama ng dokumento ay ang isang reseta ng napakatapang na painkillers.
Nanigas ang buong katawan ko. Ang baril na hawak ko ay dahan-dahang nahulog mula sa aking kamay. Ang aking asawa—ang babaeng pinakamamahal ko, ang babaeng palaging nakangiti tuwing sasalubungin ako sa gabi—ay palihim na pinapatay ng isang sakit mula sa loob. At ang mga sigaw na naririnig ng aming kapitbahay ay ang oras kung kailan nawawalan ng epekto ang kanyang gamot, ang oras kung kailan mag-isa niyang tinitiis ang impyernong sakit para lang hindi niya ako mag-alala.
“Lord, please…” bulong ni Clara habang umiiyak sa sahig, hindi alam na nasa ilalim ako ng kama. “Bigyan niyo pa po ako ng kaunting oras… Ayokong iwan si Joaquin… Paano na siya kapag wala ako? Guguho ang mundo niya. Please, pipigilan ko ang sakit, wag niyo muna siyang kunin sa akin…”
Hindi siya sumisigaw dahil natatakot siyang mamatay. Sumisigaw siya dahil natatakot siyang maiwan akong mag-isa.
Ang Pagbabago ng Isang Halimaw
Hindi ko na mapigilan. Wala na akong pakialam sa pagiging matapang na mafia boss ng Maynila. Sa sandaling iyon, isa lamang akong lalaking durog na durog ang puso.
Dahan-dahan akong gumapang palabas mula sa ilalim ng kama.
Nang makita ako ni Clara, nanlaki ang kanyang mga mata. Pilit niyang itinago ang mga papel sa kanyang likuran kahit basang-basa ng luha at pawis ang kanyang mukha.
“J-Joaquin? A-Anong ginagawa mo rito? Akala ko nasa Cebu ka…” pilit siyang ngumiti kahit nanginginig ang kanyang mga labi sa sakit. “Okay lang ako, Mahal. Sumakit lang ang tiyan ko—”
Hindi ko siya pinatapos. Niyakap ko siya nang napakahigpit. Ibinaba ko ang aking sarili sa sahig at umiyak ako sa kanyang balikat—isang bagay na hindi ko ginawa sa buong buhay ko.
“Bakit hindi mo sinabi sa akin, Clara? Bakit?” hagulgol ko.
Napaiyak na rin siya at yumakap sa akin. “Kasi Joaquin… napakarami mo nang problema. Ang daming gustong pumatay sa’yo sa labas. Ayokong maging dagdag na pabigat. Gusto ko, pag-uwi mo rito, pahinga na lang ang mararamdaman mo. Wala na rin kasing magagawa ang mga doktor… Ilang buwan na lang ang natitira sa akin.”
Hinawakan ko ang kanyang mukha. Ang mukha ng nag-iisang taong nagturo sa akin kung paano magmahal.
“Wala akong pakialam sa buong Maynila, Clara. Wala akong pakialam sa pera, sa kapangyarihan, o sa mga kalaban ko,” mariin kong sabi habang pinupunasan ang kanyang mga luha. “Ikaw ang mundo ko. At hindi mo na kailangang sumigaw mag-isa. Mula ngayon, ako ang sasalo sa sakit mo.”
Kinabukasan, ang pangalang Joaquin Delgado ay nagdulot muli ng matinding gulat sa buong bansa—ngunit sa ibang dahilan.
Ipinatawag ko ang lahat ng aking mga tauhan at mga business partners. Ibinigay ko ang lahat ng aking negosyo at kapangyarihan sa aking pinagkakatiwalaang second-in-command. Tinalikuran ko ang mundong nagbigay sa akin ng takot at pera.
Ginamit ko ang aking yaman, hindi para bumili ng mga baril o impluwensya, kundi para kunin ang mga pinakamagagaling na doktor mula sa iba’t ibang panig ng mundo para alagaan si Clara.
Hindi namin nagawang talunin ang sakit niya, ngunit sa mga natitirang buwan ng kanyang buhay, hindi na siya sumigaw nang mag-isa sa tuwing sasapit ang alas-tres ng hapon. Nasa tabi niya ako, hawak ang kanyang kamay, ipinaparamdam sa kanya na ang kapangyarihang kinatatakutan ng marami ay walang silbi kumpara sa kakayahan kong alagaan ang babaeng nag-iisang nagmay-ari ng puso ko.
