Ang Malamig na Balita
Umaalingawngaw ang tunog ng heart monitor sa loob ng malamig na kwarto ng ospital. Nang sabihin ng doktor na hindi na aabot ng tatlong araw ang buhay ng asawa niyang si Elena, nagpanggap si Mateo na labis na nasasaktan. Tinakpan niya ang kanyang mukha gamit ang kanyang mga palad at humagulgol sa harap ng mga nars.
Ngunit nang lumabas ang doktor at tuluyan silang naiwanang dalawa sa loob ng tahimik na kwarto, biglang naglaho ang mga luha ni Mateo. Ang kanyang malungkot na mukha ay napalitan ng isang nakakakilabot na kalmado.
Ang Halik ng Hudas
Tiningnan ni Mateo ang asawang nakaratay, namumutla, at halos hindi na makahinga dahil sa makina. Limang taon. Limang taon siyang nagpanggap na isang mapagmahal, matiyaga, at perpektong asawa habang palihim niyang hinihintay ang araw na ito—ang araw na tuluyan nang bibigay ang mahinang puso ni Elena, ang tagapagmana ng isang bilyun-bilyong imperyo ng negosyo.
Dahan-dahan siyang yumuko palapit sa gilid ng kama. Inilapit niya ang kanyang mukha sa tainga ng asawa, itinatago ang matinding tuwa sa likod ng isang malamig at nakakainsultong ngiti.
“Sa wakas…” bulong ni Mateo, ang boses ay puno ng nakakalasong kasakiman. “Lahat ng pag-aari mo… ay magiging akin na.”
Inasahan niyang hindi na ito maririnig ni Elena. Inasahan niyang nakuha na niya ang perpektong tagumpay nang walang sinumang nakakaalam.
Ang Huling Ngiti ng Isang Inaapi
Ngunit sa kalagitnaan ng nakakabinging katahimikan, dahan-dahang iminulat ni Elena ang kanyang mga mata. Wala itong bakas ng takot. Wala itong luha. Sa halip, isang kalmado at matapang na titig ang sumalubong kay Mateo.
Pilit na inangat ni Elena ang kanyang nanginginig at malamig na kamay. Hinawakan niya ang kwelyo ni Mateo, at gumanti ng isang mahina ngunit nakakapasong ngiti.
“Alam ko…” garalgal ngunit matatag na sagot ni Elena. Bawat paghinga niya ay mabigat, ngunit puno ng pinal na desisyon. “Alam kong hinihintay mo lang akong mamatay, Mateo. Kaya kahapon… habang masaya kang nakikipagkita sa kabit mo… pinapunta ko rito ang abogado ko.”
Nagsalubong ang kilay ni Mateo. Biglang bumilis ang tibok ng sarili niyang puso. “A-Anong ibig mong sabihin?!”
“Inilipat ko na ang buong kumpanya at lahat ng ari-arian ko sa isang foundation para sa mga ulila,” patuloy ni Elena, ang kanyang ngiti ay unti-unting lumalawak. “At ang tanging ipinangalan ko sa’yo sa Last Will and Testament ko… ay ang lahat ng patong-patong na utang ko sa bangko na matagal ko nang inililihim sa’yo.”
Unti-unting nawala ang kulay sa mukha ni Mateo. Nagsimulang manginig ang kanyang mga tuhod.
“Wala kang makukuha, Mateo. Ni isang kusing,” huling bulong ni Elena, ang kanyang boses ay puno ng matamis na tagumpay. “Ako ang mamamatay nang payapa ngayong gabi. Pero ikaw… ikaw ang maiiwan para mabuhay sa impyerno.”
Kasabay ng pagpikit ng mga mata ni Elena at ng tuluyang pag-tuwid ng linya sa heart monitor, napaluhod si Mateo sa malamig na sahig ng ospital. Umiyak siya nang malakas—ngunit sa pagkakataong ito, ang kanyang mga luha ay totoo. Wala siyang nakuha kundi pagkabaon sa utang at isang buhay na wasak.
