ANIM NA BUWANG BUNTIS AKO NANG IKULONG AKO NG HIPAG KO SA BALKONAHE SA GITNA NG NAGYEYELONG LAMIG. NANG BUKSA NILA ANG PINTO, WALA NA AKONG MALAY… PERO ANG IBINUNYAG NG DOKTOR ANG TULUYAN SUMIRA SA PAMILYA NILA.
Ang Nagyeyelong Impyerno
Napakalamig ng hanging umiihip noong gabing iyon. Nasa kalagitnaan kami ng winter vacation ng pamilya ng asawa kong si Mateo sa isang resthouse sa Canada. Anim na buwan akong buntis noon sa panganay namin. Dahil sa pagod sa byahe at paglilihi, madalas akong nahihilo, kaya madalas akong nagpapahinga sa kwarto.
Ngunit para sa hipag kong si Isabel, ang pagpapahinga ko ay isang “pag-iinarte.” Matagal na siyang galit sa akin. Inggit na inggit siya dahil ako ang binibigyan ng atensyon ni Mateo, lalo na’t may malubhang sakit si Isabel sa bato (kidney disease) at matagal nang naghihintay ng donor.
Gabi noon, at lumabas lang sandali si Mateo para bumili ng gamot ko. Naiwan ako sa resthouse kasama si Isabel at ang biyenan ko.
Lumabas ako sa balkonahe para kunin sana ang naiwan kong tuwalya nang bigla kong marinig ang click ng pinto. Lumingon ako at nakita ko si Isabel na nakatayo sa loob, nakangisi habang hawak ang susi.
“Isabel! Buksan mo ‘to! Napakalamig sa labas!” sigaw ko, nanginginig agad ang buong katawan ko dahil naka-manipis na pantulog lamang ako at ang temperatura ay negative 10 degrees.
Ngumisi si Isabel. Tinitigan niya ako mula ulo hanggang paa.
“Masyado kang mahina at maarte, Lina,” malamig at malupit niyang sabi, na rinig na rinig ko mula sa awang ng bintana. “Prinsesa ka ba? Baka sakaling patibayin ka ng kaunting hirap.”
Pagkasabi noon, tinalikuran niya ako at isinara ang kurtina.
“Isabel! Parang awa mo na! Buntis ako!” humahagulgol kong sigaw.
Kinatok ko ang makapal na salamin ng pinto. Hinampas ko ito nang hinampas. Ang malamig na hangin ay parang mga patalim na bumabaon sa balat ko. Niyakap ko ang aking malaking tiyan, pilit na pinoprotektahan ang anak ko. Diyos ko, iligtas Niyo po ang baby ko, paulit-ulit kong dasal.
Kinatok ko ang salamin hanggang sa manhid na ang mga kamay ko. Hanggang sa makita ko ang sarili kong dugo na dumidikit sa bintana dahil sa pagkapunit ng balat ko sa matinding lamig. Unti-unting nanlabo ang paningin ko. Naramdaman ko ang pagbagsak ng katawan ko sa nagyeyelong sahig ng balkonahe… hanggang sa tuluyan nang nagdilim ang lahat.
Ang Pagbabalik at Ang Takot
Nagising ako sa matinding sikat ng ilaw at tunog ng mga makina. Nasa ospital na ako. Nakakabit ang oxygen mask sa mukha ko, at may mga IV lines sa magkabilang braso.
Naramdaman ko ang mainit na kamay na nakahawak sa akin. Si Mateo. Umiiyak siya, basang-basa ang mukha ng luha. Nang makita niyang dumilat ako, napahagulgol siya at hinalikan ang noo ko.
“Lina… Diyos ko, patawarin mo ako… Naiwan lang kita sandali…” nanginginig niyang bulong.
Sa likuran ni Mateo, nakita ko sina Isabel at ang biyenan ko. Namumutla si Isabel, halatang nagpapanic.
“K-Kuya, aksidente lang ‘yon!” utal na depensa ni Isabel. “Hindi ko alam na nai-lock ko ‘yung pinto! Nanonood ako ng TV kaya hindi ko siya narinig!”
Akmang magsasalita na sana ako upang sabihin ang totoo nang biglang bumukas ang pinto ng kwarto. Pumasok ang isang matandang doktor, madilim ang mukha at halatang galit na galit. May hawak siyang isang lukot at duguaang envelope.
Ang Lihim na Ibinunyag ng Doktor
Tumingin ang doktor kay Mateo. “Mr. Valderama, himala na nakaligtas ang asawa mo at ang sanggol sa sinapupunan niya. Bumagsak nang husto ang body temperature niya, at muntik na siyang mamatay sa severe hypothermia. Pero may nakita kaming kakaiba sa mga tests niya.”
Kumunot ang noo ni Mateo. “A-Ano po ‘yon, Doc?”
Tumingin ang doktor kay Isabel. Ang mga mata ng doktor ay puno ng pagkadismaya.
“Nang dalhin niyo rito ang asawa mo, mahigpit niyang hawak ang envelope na ito,” inabot ng doktor kay Mateo ang duguang papel. “Ito ay isang kumpidensyal na medical result mula sa Pilipinas.”
Kinuha ni Mateo ang papel. Habang binabasa niya ito, nanlaki ang mga mata niya. Nanginig ang kanyang mga balikat, at lumingon siya sa akin, hindi makapaniwala.
“Lina… g-ginawa mo ‘to?” humihikbing tanong ni Mateo.
“Ano ‘yan, Kuya?” kinakabahang tanong ni Isabel.
Humarap ang doktor kay Isabel. “Ang asawa ng kuya mo ay nagpa-test nang palihim noong nakaraang buwan. Kahit buntis siya, naghanap siya ng paraan para makatulong. Ipinapakita ng resulta na si Lina ay isang 100% perfect match para sa kidney transplant na kailangan mo, Isabel. Bago kayo lumipad papunta rito, pumirma na si Lina ng consent form. Ido-donate niya sana ang isa niyang bato sa’yo pagkapanganak niya, para mabuhay ka.”
Nanigas si Isabel. Parang huminto ang paghinga ng biyenan ko. Nalaglag ang panga ni Isabel, at sunod-sunod na pumatak ang luha sa kanyang mga mata.
“T-Totoo ba ‘yan?” nanginginig na bulong ni Isabel, nakatingin sa akin.
Ngunit nagpatuloy ang doktor, at ang mga sumunod na salita nito ang tuluyang sumira sa mundo ng hipag ko.
“Pero dahil sa matinding trauma at hypothermia na naranasan niya sa labas ng balkonahe kagabi, nagtamo ng matinding pinsala ang sariling mga bato (kidneys) ng asawa mo,” matigas at walang-awang sabi ng doktor. “Bumagsak ang kidney function ni Lina. Hindi na siya kailanman magiging qualified bilang organ donor. Sa madaling salita… kung sino man ang nanadyang manira ng katawan ng babaeng ito, ay siya ring pumatay sa nag-iisa niyang pag-asa para mabuhay.”
Ang Karma at Ang Hustisya
Isang nakakabinging katahimikan ang bumalot sa kwarto.
Bumagsak sa sahig si Isabel. Humagulgol siya nang napakalakas, sinusabunutan ang sariling buhok habang gumagapang palapit sa kama ko.
“L-Lina! Ate Lina! Patawarin mo ako! Hindi ko sinasadya! Nagbiro lang ako! Patawarin mo ako, parang awa mo na! Baka may magagawa pa ang mga doktor! Gusto ko pang mabuhay!” desperadang iyak ni Isabel, pilit inaabot ang kamay ko.
Pero mabilis siyang hinila palayo ni Mateo. Galit na galit ang asawa ko. Ang mga mata niya ay nag-aapoy sa poot.
“Nagbiro?!” bulyaw ni Mateo, umaalingawngaw sa buong kwarto. “Nakita ko ang CCTV footage sa balkonahe, Isabel! Nakita kong ngumisi ka bago mo isinara ang kurtina habang nagmamakaawa ang asawa ko! Muntik mo nang patayin ang mag-ina ko!”
“Kuya, please!”
“Wala na akong kapatid!” itinulak ni Mateo si Isabel palayo. Tumingin siya sa nanay nila na ngayo’y umiiyak din sa gilid. “Umuwi na kayo sa Pilipinas. Hinding-hindi niyo na lalapitan ang asawa at anak ko. At Isabel… harapin mo ang kamatayan mo nang mag-isa.”
Tinawag ni Mateo ang security ng ospital at ipinakadkad palabas ang kanyang ina at kapatid.
Nang kaming dalawa na lang ang naiwan sa kwarto, niyakap ako ni Mateo nang mahigpit. Humingi siya ng tawad nang paulit-ulit.
Makalipas ang ilang buwan, malusog kong isinilang ang aming anak na lalaki. Masaya kami at payapa, malayo sa toxic niyang pamilya. Samantala, nakatanggap kami ng balita: binawian na ng buhay si Isabel. Namatay siyang naghihintay ng donor na hindi na kailanman dumating.
Gusto niya akong patibayin sa hirap. Hindi niya alam, ang mismong hirap na ibinigay niya sa akin ang naghukay ng sarili niyang libingan.
