NAG-TEXT ANG BOYFRIEND KO: “SA BAHAY NG KAIBIGAN MO AKO MATUTULOG NGAYON. WAG MO NA AKONG HINTAYIN.” SUMAGOT AKO: “SALAMAT SA INFO.” DINALA KO ANG MGA GAMIT NIYA SA PINTO NILA… PERO ALAS-TRES NG MADALING ARAW, TUMUNOG ANG TELEPONO KO.
Ang Mensahe ng Pagtataksil
Tahimik ang gabi. Nakaupo ako sa sofa, may hawak na mainit na kape, hinihintay ang pag-uwi ng lalaking apat na taon kong minahal at pinagsilbihan. Si Leo.
Eksaktong alas-nuwebe ng gabi nang umilaw ang screen ng cellphone ko. Isang mensahe mula sa kanya. Inakala kong sasabihin niyang na-traffic lang siya o nag-overtime sa trabaho. Ngunit nang basahin ko ang laman nito, parang tumigil ang pag-ikot ng mundo ko.
“Yung totoo, sawa na ako, Maya. Sa bahay ng kaibigan mong si Nina ako matutulog ngayon. Oo, kami na. Wag mo na akong hintayin. Kukunin ko na lang ang mga gamit ko bukas.”
Tinitigan ko ang screen. Walang luha na pumatak mula sa mga mata ko. Walang sigaw. Walang pagwawala. Sa halip na mawasak ang puso ko, naramdaman ko ang isang nakakakilabot na lamig na unti-unting bumalot sa buong pagkatao ko.
Inakala niyang magmamakaawa ako. Inakala niyang tatawag ako nang daan-daang beses habang pinagtatawanan nila ako ni Nina—ang babaeng tinuring kong matalik na kaibigan mula pa noong kolehiyo.
Huminga ako nang malalim. Nag-type ako ng isang napakaikling mensahe at pinindot ang Send.
“Salamat sa pag-inform.”
Pagkatapos, tumayo ako. Panahon na para maglinis ng basura.
Ang Pag-iimpake at Ang Regalo
Kumuha ako ng anim na malalaking itim na garbage bags.
Hindi ako nag-aksaya ng oras para itupi ang mga damit niya. Hinakot ko ang lahat. Ang kanyang mga mamahaling suit, ang mga sapatos niyang limited edition na ako ang bumili, ang kanyang PlayStation, ang mga pabango niya—lahat ay inihagis ko sa loob ng mga itim na plastic na parang mga basurang walang halaga.
Isinakay ko ang lahat sa kotse ko. Umuulan nang malakas, ngunit hindi ako natinag. Nagmaneho ako patungo sa isang high-end na subdivision kung saan nakatira si Nina.
Ang hindi alam ni Leo, ang bahay na pinuntahan niya para makipagtalik sa kaibigan ko ay hindi pag-aari ni Nina. Pag-aari iyon ni Marcus—ang mapang-abuso, seloso, at napakayamang fiancé ni Nina. At ang pinakamalaking pagkakamali nila? Inakala nilang nasa ibang bansa pa si Marcus para sa isang business trip. Ngunit bilang executive assistant sa kumpanya ni Marcus, alam kong kaninang hapon pa siya dumating at kasalukuyang natutulog sa bahay na iyon.
Nang makarating ako sa tapat ng malaking gate ng bahay nina Nina, tahimik kong ibinaba ang anim na garbage bags sa mismong tapat ng pintuan nila.
Kumuha ako ng isang pulang marker at nag-iwan ng isang malaking papel na nakadikit sa mga bag:
“Para kay Marcus: Narito ang mga gamit ng lalaking kasiping ng fiancé mo ngayon sa itaas. Enjoy.”
Pinindot ko nang matagal at paulit-ulit ang doorbell hanggang sa makita kong bumukas ang mga ilaw sa loob ng bahay. Mabilis akong sumakay sa kotse ko at tahimik na nagmaneho palayo pabalik sa aking tahimik at malinis na bahay.
Alas-Tres ng Madaling Araw: Ang Tawag ng Karma
Natutulog ako nang napakahimbing nang biglang mag-ring ang cellphone ko.
Tumingin ako sa orasan. 3:00 AM.
Ang Caller ID: Leo.
Sinagot ko ang tawag at in-on ang loudspeaker. Hindi ako nagsalita.
“Maya! Maya, parang awa mo na, tulungan mo ako!” Isang desperado, humahagulgol, at nanginginig na boses ang umalingawngaw sa tahimik kong kwarto. Rinig ko ang malakas na pagbuhos ng ulan at ang pag-ugong ng mga sasakyan sa background.
Humigop ako ng tubig mula sa glass stand ko. “Oh? Akala ko ba kay Nina ka matutulog? Bakit parang nasa kalsada ka?”
“Maya, please! Patawarin mo ako! Susunduin mo ako rito! Basang-basa ako! Wala akong damit, naka-underwear lang ako sa gitna ng kalsada!” hagulgol ni Leo, halos hindi na makahinga sa matinding iyak at lamig.
Ngumiti ako sa dilim. “Anong nangyari, Leo?”
“Yung… yung fiancé ni Nina! Biglang pumasok sa kwarto habang… habang nandun kami! Nakita niya yung mga gamit ko sa labas ng pinto!” umiiyak niyang sumbong, tila isang batang inagawan ng kendi. “Binugbog niya ako, Maya! Pati si Nina, itinapon din niya palabas! Winasak niya yung laptop ko at itinapon sa ulan ang mga sapatos ko! Wala akong pera, naiwan ang wallet ko sa loob! Maya, tulungan mo ako, pamilya tayo diba?!”
Pinakinggan ko ang mga iyak niya. Ang lalaking may kayabangang mag-text na ipagpapalit niya ako ilang oras lang ang nakakalipas, ngayon ay nagmamakaawa na parang asong ligaw sa gitna ng bagyo.
“Pamilya?” malamig kong bulong. Ang boses ko ay parang yelong tumagos sa kabilang linya. “Leo, nang piliin mong matulog sa higaan ng kaibigan ko, pinili mo na ring isuko ang karapatan mong tumawag sa akin kapag nasusunog na ang mundo mo.”
“Maya! Wag mong gawin sa akin ‘to! Mamamatay ako sa lamig dito! S-Sorry na! Na-tempt lang ako! Ikaw talaga ang mahal ko!”
“Good luck sa inyo ni Nina, Leo. Hanap kayo ng masisilungan, malakas ang ulan.”
“MAYA! PLEASE—!”
Toot. Toot. Toot.
Pinatay ko ang tawag at tuluyan kong blinock ang numero niya. Ipinikit ko ang aking mga mata, binalot ko ang sarili ko sa mainit na kumot, at natulog nang may napakatamis at payapang ngiti sa aking mga labi.
Ang karma ay hindi laging naghihintay ng matagal; kung minsan, ikaw lang mismo ang kailangang mag-deliver nito sa tamang pintuan.
